Bałdyga, Janusz

Ur. 1954, Lublin; mieszka w Warszawie.

Artysta sztuki performance, autor rysunków, obiektów, instalacji, realizacji przestrzennych i akcji.
Studia w Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie na Wydziale Malarstwa, dyplom w 1979 w pracowni prof. Stefana Gierowskiego. Członek i współzałożyciel grupy „Pracownia” (1976-1981)
i „grupy samokształceniowej” współprowadzonej z J.  Onuchem i Ł. Szajną jako Galeria Pracownia Dziekanka (1977-1979). Od 1979 jest członkiem Teatru Akademia Ruchu.
Od 1982 prowadzi autorski cykl warsztatów (np. Przestrzenie komunikacji wizualnej, Miejsca znaczone – przestrzenie aktywne). Uczestnik wieluset wystaw, sympozjów, festiwali sztuki performance, akcji i manifestacji artystycznych w kraju i na świecie. W l. 1980-1985 realizacje dotyczyły operacji na znakach wybranych z ówczesnej rzeczywistości politycznej w Polsce (stan wojenny) i stawały wobec jej aktualnych problemów: Demonstracja siły, Stan posiadania, Użycie siły-duże ryzyko. Pierwsze performances z tego okresu to: Generał Center, który poruszał problem dyktatury i uniformizacji (1980,1981), Tatry polskie – projekt normalizacji (1982-1983) – symbolicznie wskazywał, za pośrednictwem formy rozczłonkowanej mapy,
na zaburzenie norm funkcjonowania państwa w czasie stanu wyjątkowego, a Użycie siły (1984) było swoistym komunikatem ostrzegawczym. Od 1985 pojawia się nowy okres twórczości,
w którym artysta skupia uwagę na zjawiskach zachodzących obiektywnie – prawach statyki i dynamiki materii, działania energii, napięć i naprężeń w konstruowanych układach, gdzie swą podmiotowość przekazuje przedmiotom za pośrednictwem interwencji. Jego twórczość łączy inwencje post-konceptualne z tradycją konstruktywizmu, podkreśla rolę języka komunikatu. Artysta bada oddziaływania sił fizycznych  (zakłócenia równowagi, napięcia, odkształcenia, wychylenia) przy użyciu surowych materiałów (drewniane belki, linki) i elementów symbolicznych (słoik z wodą, kieliszek z winem, krzyże, okręgi), wykonuje „rysunki przestrzenne”: Proces konstrukcja, Równowaga-Równowartość, Uwaga granica, Małe ryzyko
oraz konstrukcje architektoniczne (1993-1996), np. Rzut kolumny. Interweniuje własnym ciałem i gestem (od 1985), wskazuje na punkt krytyczny, m.in.: w performances: 1/2 piramidy,
Uwaga granica, Wychylenia, Kroki, Okno. Działania w przestrzeni performance skutkują powstaniem obiektu, instalacji, rysunku. Autor terminu „performance jednego gestu” (BWA, Lublin 1985) i „performance obiektów” (Równowaga-Równowartość, Kunststation Kleinsassen 1985).
[opr.: J.M.]