Dwurnik, Edward

Ur. 1943, Radzymin pod Warszawą, mieszka w Warszawie.

Malarz, rysownik, grafik, rzeźbiarz. W latach 1963 – 1970 studia na Wydziale Malarstwa warszawskiej Akademii Sztuk Pięknych, gdzie uzyskał dyplom w pracowni prof. Eugeniusza Eibischa. Jego twórczość była mocno osadzona w realiach najnowszej historii polskiej; prace z lat 80., zazwyczaj o groteskowym wyrazie, pełne są odniesień do ówczesnej ikonosfery z całym jej religijnym, politycznym i martyrologicznym kontekstem. Wpływ na kształtowanie charakteru sztuki artysty miały strategie sztuki l.70.,  jak np.: rejestracja, zapis i dokumentacja, a także obejrzana w 1965 wystawa Nikifora w warszawskiej Zachęcie. Dzięki tym impulsom artysta bardzo wcześnie wypracował własną manierę malarską, operując groteską, mnożeniem szczegółów przedstawienia oraz komiksowym sposobem narracji. Jego sztuka przesycona jest zarówno treściami społecznymi jak i symboliką historyczno-narodową. Uwagę poświęcał opowieściom ze scenami z różnych miasteczek. Zapoczątkowały  je cykle z lat 60. pt. Podróże autostopem i Gipsowy plener, z lat 70. XX w. Po 2000,  jego obrazy przybrały formę kompozycji oscylujących między ekspresją a wizualizacjami popartowskimi.
[opr.: J.M.]