Kalinowska, Elżbieta

Ur. 1945, Orzechowce; mieszka w Koszalinie.

Tworzy w obszarze malarstwa, rysunku, obiektów, instalacji, sztuki performance. Studia w Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie na Wydziale Malarstwa w prac. prof. Jonasza Sterna (1974). Współorganizatorka Sympozjum Artystów i Naukowców w Osiekach (1981). Profesor wykładowca w Politechnice Koszalińskiej. Według własnego scenariusza realizowała Ogólnopolskie Spotkania Artystów i Krytyków Sztuki w Koszalinie, pod hasłem Sztuka jako gest prywatny (1989) oraz Ogólnopolskie Spotkania Artystów w Zamku w Krasiczynie (1993, 1994)  Jest profesorem Politechniki Koszalińskiej, kierunek wzornictwo, prowadzi pracownię rysunku. Od początku twórczości powstają obiekty i instalacje z cyklu Znak i przestrzeń. Kontynuuje rozważania o czasie, obecności, pamięci, medytacji, egzystencji, tworząc własny system zapisu, nieskończony język, wizualny kod abstrakcyjnych liter, wyrazów, znaków, czytelny jako signum wielowiekowych kultur przeszłości i przyszłości, a także zapis osobistej obecności. Zapis ten, obecny w obrazach na płótnie, na podłogach w galeriach sztuki lub na wielką skalę rozpisywany na chodnikach ulic, powierzchniach asfaltowych, w przestrzeni publicznej miast i plenerów, stał się znakiem rozpoznawczym artystki, kodem jej autorskiego abstrakcyjnego alfabetu znaków, kojarzących się częstokroć z formą zapisu automatycznego, m.in.: Zapis znaku w 1988 podczas wystawy Znak i przestrzeń w Galerii Starej BWA w Lublinie, w 1990 w Galerii Labirynt 2 Znak i przestrzeń – rysunki, malarstwo, a także Zapis znaku – akcja w Bramie Krakowskiej na Starym Mieście w Lublinie. W monumentalnej skali artystka dokonała w 2007 zapisu znaku w multimedialnej instalacji zatytułowanej Modlitwa, umiejscawiając ją w przemyskiej architekturze sakralnej.
[opr.: J.M.]