Kutera, Anna

Ur.1952; mieszka we Wrocławiu.

Artystka zajmuje się sztuką multimedialną: filmem, wideo, fotografią, sztuką instalacji, performance oraz malarstwem. Studiowała w Państwowej Wyższej Szkole Sztuk Plastycznych we Wrocławiu na Wydziale Malarstwa, Grafiki i Rzeźby. W l. 1975-1985 prowadziła Galerię Sztuki Najnowszej we Wrocławiu (wraz z Romualdem Kuterą, Lechem Mrożkiem, Stanisławem Antoszem i Piotrem Olszańskim). Od 1975 uczestniczyła w międzynarodowym ruchu sztuki kontekstualnej, współpracując z jej twórcą programowym, Janem Świdzińskim; m.in.: uczestniczyła w zbiorowej wystawie p.t. Sztuka kontekstualna zorganizowanej w Uniwersytecie w Lund (Szwecja) w lutym 1976 i w międzynarodowych konferencjach konfrontujących nową propozycję sztuki jako sztuki kontekstualnej ze światową sztuką konceptualną. Aktywność artystki ogniskowała się na rozpatrywaniu zagadnień z zakresu teorii sztuki w kontekście rzeczywistości, odnoszeniu do nich osobistych doświadczeń, relacji kulturowych i na eksperymentowaniu z nowymi mediami.  W wyniku czego w l. 1976-1989 powstały: cykl Sytuacje stymulowane, Na przejeździe kolejowym, sztuka-tekst-kontekst – Tekst, Dialog wideo-performance, Remanent, Strefy chronione, Rozmowa trzech obrazów. Od 1977 jest członkiem ZPAP. Od 1990 podejmuje temat „domu”, w szerokim spektrum symboliki i semantyki jakie ze sobą ten termin i znak niosą, rozszerzając pole percepcji o interakcje odbiorców. Artystka wskazywała rolę skojarzeniową pojęcia „domu” w perspektywie takich wartości i znaczeń jak: intymność, bezpieczeństwo, wspólnotowość, etc., ale też wskazywała na zmianę znaczeń występujących w innych kontekstach. W ramach cyklu powstawały przestrzenne ażurowe konstrukcje Domów makowych 1990/1999, i kolejno, m.in.: Mój dom francuski 1990, Mój dom podróżny 1991, Mój dom dla wyobraźni 1992, Mój dom rodzinny 1993, Gniazdo sztuki 1993, Z cyklu „Małe dedykacje: domy dla ptaków, dla kwiatów, – dla zwierząt, – dla myśli, – dla sukcesu, – dla czasu, – dla cieni” 1993, Koloseum 1994, Mój dom relatywistyczny 1995, Mój dom ekumeniczny 1997, Mój dom paryski 1998, Mój dom wernisażowy 2002 , Rotunda 12 gwiazd 2004, Domy zastępcze 2005, Mój dom wotywny dla natury 2006,Mój dom owadów 2007/2008, Domy bezdomnych 2007/2008, Domy zastępcze . W pracach tych podkreślała aspekt wyobrażeniowy. W 2009 powstał cykl Genetyczne konteksty będący refleksją nad jej 35-letnim dorobkiem artystycznym pod kątem dzisiejszej jego aktualności w sztuce.
[opr.: J.M.]