Lachowicz, Andrzej

Ur. 1939, Wilno;  zm. 2015, Wrocław.

Twórczość w zakresie fotografii, filmu, wideo, malarstwa, rysunku, grafiki oraz tekstów teoretycznych i poezji. Jeden z czołowych przedstawicieli neoawangardy polskiej w sformułowaniach medializmu. Studiował w Akademii Górniczo-Hutniczej w Krakowie w l. 1957-1960, a następnie w l.1961-1965 w Państwowej Wyższej Szkole Sztuk Plastycznych we Wrocławiu, pod kierunkiem Stanisława Dawskiego, dyplom w 1965. Od 1968 jest członkiem ZPAP. Inicjator Międzynarodowych Triennale Rysunku we Wrocławiu. Od l. 60. tworzył centrum sztuki fotomedialnej, a w l. 1970-1981współzałożyciel i prowadzący Galerię PERMAFO we Wrocławiu, do której należeli m.in.: Natalia LL, Zbigniew Dłubak, i Antoni Dzieduszycki. W centrum zainteresowań artysty było badanie języka wizualnego fotografii, któremu towarzyszyły teksty teoretyczne, m.in. Poziomy energetyczne sztuki 1978, Zwątpienie i nadzieja 1986. W 1964 rozpoczął cykl Cienie, który realizuje do dzisiaj. Następnym była seria Topologii (1966), obecna do końca l. 80., również Transplantacje (od 1968). W l. 70. artysta budował teorię sztuki permanentnej w aspekcie niekończenia się, co zobrazowane zostało w realizacji pracy zatytułowanej Perswazja wizualna i mentalna (1972). Własny cień, stale poddawany obserwacji zanotował w Znakach izomorficznych z 1975. W dekadzie l. 80. zwrócił swoje antropologiczne i filozoficzne refleksje ku koncepcji upadku i sztuki upadku, a także ku fenomenowi energii i ku pojęciu luzu. W ostatnim czasie artysta podejmował tematy egzystencjalne usytuowane formalnie w scenach martwych natur. Był stypendystą fundacji Verien Kulturokontakte w Wiedniu 1991, Fundacji Kościuszkowskiej w Nowym Jorku w 1997, oraz PRO-HELVETIA w Szwajcarii. Laureat Nagrody im. Katarzyny Kobro w 2009.
[opr.: J.M.]