Łazorek, Jan Stanisław

Ur. 1938, Aksamanice k/Przemyśla; zm. 2000, Warszawa.

Malarz, grafik, rysownik. Studia w Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie w l. 1958-1964, ukończone dyplomem w pracowni Stanisława Szczepańskiego. Uprawiał malarstwo sztalugowe (kompozycje figuralne, pejzaże),  grafikę, rysunek, projektował również scenografię w teatrze studenckim. Artysta był jednym z przedstawicieli nurtu Nowej Figuracji, od którego odstąpił z początkiem l. 70. XX w. Malarstwo z tego okresu charakteryzowało się kompozycjami skupionymi wokół problemu człowieka i egzystencjalnej pustki, wobec swoistej deformacji i okaleczeń psychiki ludzkiej wynikłej z doznań traumatycznych,  może wskutek powojennych konsekwencji.  Ostatnia wystawa malarstwa z nurtu Nowej Figuracji została zorganizowana w lubelskiej Galerii BWA w 1970. Od tego czasu, artysta związał się życiem i twórczością z Kazimierzem Dolnym n/Wisłą i zajął się się malarstwem pejzażowym. Brał udział w wielu wystawach krajowych i zagranicznych. W 2002 Kazimierska Konfraternia Sztuki nadała artyście tytuł Honorowego Obywatela Miasta Kazimierza Dolnego. W 2012 w Galerii Łazorek w Kazimierzu Dolnym odbyła się wystawa prezentująca dorobek malarski (ocalały po pożarze domu) z różnych okresów twórczości artysty oraz dokumentację prasową i fotograficzną jego twórczości.