Szwacz, Bogusław

Ur. 1912, Leżajsk; zm. 2009.

Malarz, rysownik. Studia na Wydziale Malarstwa krakowskiej Akademii Sztuk Pięknych w pracowni Ignacego Pieńkowskiego, Karola Frycza i Jana Hoplińskiego. W 1945 roku zapisuje się do ZPAP. W roku 1946 rozpoczyna pracę w krakowskiej ASP. W 1947/48 wyjechał do Paryża, gdzie związał się z młodymi malarzami francuskimi: Andre Fougeronem, Edourdem Mignonem i Leonem Gischia. Z grupą Le Surrealisme Revolutionnaire współredagował dwumiesięcznik „Reuvue Bierstriel du Bureau International du Surrelaisme Revolutionnaire”. Jego malarstwo z tego okresu cechowało się groteskową deformacją postaci ludzkiej oraz łączeniem form syntetycznych z monumentalnymi. Po epizodzie socrealistycznym w 1955 artysta ujawnił swoją metamorfozę wystawą w warszawskim Związku Literatów Polskich przedstawiając obrazy abstrakcyjne z l.1949- 1955. Dążył konsekwentnie ku sztuce abstrakcyjnej wyrażającej stany duchowej świadomości twórcy. Na początku l. 60. XX w. zaczęła się krystalizować jego idea sztuki Ars-Horme, czyli Sztuki Poruszenia Wyobraźni. Do 1990 był profesorem na Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie. Artysta brał udział w ważnych wystawach sztuki awangardowej, m.in. w : II i III Wystawie Sztuki Nowoczesnej w Warszawie (1957 i 1959), Galerii Krzywe Kolo w Warszawie (1962 i 1963), W I Biennale Form Przestrzennych w Elblągu (1965), Sympozjach „Złotego Grona” w Zielonej Górze (1973 i 1976). Był laureatem nagród w konkursie malarskim im. J. Spychalskiego (1974, 1975).
[opr.: J.M.]