Ziemski, Rajmund

Ur. 1930, Radom; zm. 2005, Warszawa.

Malarz, zajmował się również rysunkiem. Studia w l. 1949-1955 w Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie, gdzie uzyskał dyplom w pracowni Artura Nacht-Samborskiego w 1955. Jego artystyczny debiut przypadł na, uważaną za przełamującą okres socrealizmu, Ogólnopolską Wystawę Młodej Plastyki (Przeciw wojnie – przeciw faszyzmowi) zorganizowaną w Galerii Arsenał w Warszawie w 1955. Związany gronem artystów nowoczesnych skupionych wokół Mariana Bogusza i jego autorskiej Galerii „Krzywe Koło” w Warszawie, gdzie w 1959 prezentował swoje malarstwo podczas III Wystawy Sztuki Nowoczesnej. W pierwszej połowie l.60. XX w.  jego malarstwo wskazywało proweniencję sztuki abstrakcyjnej typu informel, ale też odznaczyło się indywidualizmem poprzez przyjętą gamę barwną w zakresie opalizujących różów, żółcieni, zieleni i brązów. Artysta odrzucił jakąkolwiek figuratywność, za stały punkt wyjścia przyjmując odtąd pejzaż formułowany abstrakcyjnie (Pejzaż w fioletach i zieleniach 1957, Cztery słońca 1958, Znaki 1959), realizowany zazwyczaj w pionowych formatach płócien, na których zestrajał płasko kładzione powierzchnie farby kontrastując je jednocześnie z chropowatymi partiami faktur o pajęczynowych strukturach. Po 1960 wprowadził dodatkowo układy pionowych i poziomych pasów, a także znaki kaligraficzne będące wynikiem fascynacji kulturą Dalekiego Wschodu (Pejzaż 21/77, Pejzaż 44/77). Artysta podkreślał, że interesuje go sama problematyka malarska, a  jego malarstwo nie zajmuje się aktualiami politycznymi czy społecznymi. W późnym okresie twórczości zderzał mocne, hieroglificzne znaki z ażurowymi układami, nasycone intensywnością barw, co powodowało swoistą grę napięć i wzmacniało dramaturgię wyrazu. W 1979 został laureatem Nagrody im. J. Cybisa. Od 1957 brał udział w licznych wystawach w kraju i za granicą. Pierwsza wystawa w BWA w Lublinie odbyła się w 1975. Retrospektywną wystawę malarstwa pt. Pejzaż 1953-2005 zorganizowała Narodowa Galeria Sztuki Zachęta w 2005.
[opr.: J.M.]