Zugaj, Zbigniew

Ur. 1933; zm. 2012, Lublin.

Fotografik. Uprawiał fotografię artystyczną i stosowaną. Działalność na polu fotografii rozpoczął od 1956, realizując prace nagradzane w wielu konkursach (m.in. w: Lublinie, Krakowie, Gdańsku, Saragossie, Berlinie, Buenos Aires, Rostoku) Brał udział w wystawach zbiorowych w Europie, Ameryce Łacińskiej i Azji ( m.in.: Biennale FIAP, Bordeaux; 25 i 26 Exposicion Fotografica, Buenos Aires; Alba 69 i Alba 70, Bergamo; Interpress, Moskwa; 6,7 i 8 Expozitie de Fotografie, Bukareszt oraz w Sydney, Nikozji, Birmingham, Budapeszcie, Gandawie, Cremonie, Belgradzie, Charlottenburgu, Eindhoven, Monako) oraz w wystawach indywidualnych: Lublin i Lublinianie (1963); Puławskie Azoty (1965); wystawa fotografii krajoznawczej (1968); Wystawa Fotografii Stosowanej, Lublin 1969; Architektura Lubelszczyzny (1969), Lublin, Brześć, Ułan Bator; BWA Lublin 1969, 1970; Nowa Architektura Czarnomorska, Lublin, Rumunia, Bułgaria (1972-1977); Niemodny temat, BWA Lublin (1970); Moja jesień, BWA Lublin (1985). W 1965 został członkiem Związku Polskich Artystów Fotografików, a w 1972 – członkiem Międzynarodowej Federacji Sztuki Fotograficznej (FIAP) z tytułem Artiste FIAP. Prowadził pracownię fotografii naukowej w Klinice Ortopedii Akademii Medycznej w Lublinie, był związany z Teatrem im. Juliusza Osterwy w Lublinie, gdzie współpracował z reżyserami: Juliuszem Osterwą, Ignacym Gogolewskim, Józefem Słotwińskim. Wykonywał fotograficzne reprodukcje malarstwa i grafiki oraz fotografię architektury. Jego działalność na tym polu odnotowały liczne czasopisma i wydawnictwa, głównie o profilu krajoznawczym. Stałym narzędziem był dla fotografika aparat marki Pentaconsix. W nurcie realizmu fotograficznego l. 60/70. XX w. zajmował się reportażem i pejzażem, ale w odróżnieniu od klasyków tego gatunku („impresjonizm malarski”), jego kompozycje pejzażowe charakteryzował dynamizm wyraźnego kontrastu form i graficzność konturu podkreślająca materialność elementów przedmiotowych, a także linia wysoko lub nisko ujmowanego horyzontu. Podjęcie tej tematyki i sposób jej ujęcia służyło wypracowaniu struktury formalnej, co wykraczało poza uprawianie nurtu tzw. fotografii subiektywnej, widocznej w metaforyce cyklu Scherzo z 1968 i w fotografiach Sex-fuzja 1970, czy w pracy Autoportret z 1974.
[opr.: J.M.]