Shahar Marcus & Nezaket Ekici – In Relation

Nezaket Ekici & Shahar Marcus – Artificial Islands / Sztuczne wyspy

Otwarcie: 1.04.2016 (piątek), godz. 19.00 ➔ Galeria Labirynt | Plaza; Lublin, ul. Lipowa 13 (wejście od ul. Ofiar Katynia)
Spotkanie z artystami: 2.04.2016 (sobota), godz. 12.00 ➔ Galeria Labirynt | Plaza
Wystawa czynna do 15.05.2016 (wt.-niedz., godz. 12.00-19.00)
Wstęp wolny

Nezaket Ekici i Shahar Marcus współpracują od 2012 roku. Obydwoje zajmują się performansem i sztuką wideo. Ich najnowszy projekt – Artificial Islands /Sztuczne wyspy skupia się na pojęciach czasu, przestrzeni, kultury i religii w różnych zakątkach świata.

Dwoje artystów współpracuje ponad podziałami kulturowymi i religijnymi, jako muzułmanka w Niemczech i żyd w Izraelu, a także podejmuje „podróż w czasie”, by pokonać przestrzenie, które oddzielają od siebie Berlin i Tel Aviv.

W swoich pracach Nezaket i Shahar uświadamiają widzom na nowo coś, o czym, jak się wydaje, mogli oni zapomnieć – o relacji z samym sobą. Na wystawie Artificial Islands /Sztuczne wyspy prezentowane są fotografie, artefakty i prace wideo – Salt Dinner (wideo-performans, 2012, Izrael), Sand Clock (wideo-performans, 2012, Izrael), Clean Coal (dokumentacja performansu, 2014, Niemcy), Fossils (wideo-performans, 2014, Niemcy) oraz zupełnie nowa praca – Lublin Beach (wideo-performans, 2016, Polska).

Prace Nezaket i Shahara zazwyczaj ukazują artystów w absurdalnych sytuacjach, zwracając uwagę na to, że rzadko czujemy się w pełni komfortowo, kiedy jesteśmy za granicą i z dala od ludzi, których znamy. Zamiast konfrontować się z innymi spojrzeniami na świat i stylami życia, większość z nas wolałaby nie ruszać się z domu.

Wydaje się, że podróż, w którą zabierają nas Nezaket i Shahar, jest możliwa tylko wtedy, kiedy ludzie chcą przekraczać granice i rozmawiać ze sobą – tak jak w przypadku tych dwojga artystów, którzy zdecydowali się na współpracę. Nowe perspektywy, które mogą dać nam bardziej przejrzysty obraz rzeczywistości, są dla nas dostępne tylko w sytuacji konfrontacji z innymi kulturami i wierzeniami, ponieważ tylko one wyzwalają zwątpienie w słuszność własnych wierzeń i przyjętych „powszechnie” zasad moralnych. Patrząc na prace prezentowane na wystawie Artificial Islands, łatwo dostrzec, że możliwe jest budowanie nowych wysp jak własnego domu, choć na początku mogą wydać się one nierealne i sztuczne. Trzeba jednak przyznać, że dzięki sile, z jaką oddziałują prace tych dwojga artystów, zaczynamy wierzyć, że pokonywanie różnic międzykulturowych zwraca się z nawiązką.

(Andreas Dammertz*)

Nezaket Ekici (1970, Turcja) – performerka tureckiego pochodzenia; mieszka i pracuje w Berlinie oraz Stuttgarcie. Była studentką Mariny Abramowić. W swoich performansach, realizacjach wideo i instalacjach porusza tematy pogranicza kultur, feminizmu i tożsamości. Inspiruje się życiem codziennym. Własne ciało traktuje jako medium ekspresji. Działaniom dotyczącym skomplikowanych i kontrowersyjnych idei nadaje poetycki, estetyzujący charakter, dzięki czemu angażują one widza zarówno intelektualnie, jak i emocjonalnie.

Shahar Marcus (1971, Izrael) – artysta interdyscyplinarny, zajmuje się sztuką wideo, rzeźbą, tworzy performansy i instalacje. Mieszka i pracuje w Tel Awiwie. W swojej twórczości dotyka problemu przemocy i wojny. Własne ciało konfrontuje z materiałami o organicznym, efemerycznym charakterze. W wielu projektach pojawia się motyw jedzenia; artysta chętnie zestawia chleb – znak życia i przetrwania –  z militarnymi artefaktami, a włączając je w kanon historii sztuki, przewrotnie przeobraża wpisaną w pożywienie nietrwałość w coś wiecznego, nieśmiertelnego.

*dr Andreas Dammertz – filozof, krytyk sztuki, pisarz, senior manager w Robert Bosch Kolleg w Stuttgarcie.

Agnieszka Cieślak, tekst towarzyszący wystawie

Zdjęcie na górze: Lublin Beach, wideo-performans, 2016, fot. Diana Kołczewska