Nie wszystkie doświadczenia da się opowiedzieć wprost. Niektóre zostają w rzeczach, w gestach, w decyzjach odkładanych na później. Projekt „Praktyki sztuki w czasie wojny” przygląda się temu, jak wygląda praca artysty wtedy, gdy tworzenie jest mocno osadzone w trudnej rzeczywistości, a odpowiedzi nie zawsze są dostępne. Złożą się na niego dwie indywidualne ekspozycje. W marcu otworzymy wystawę Pavlo Kovacha, w kwietniu Stanislava Turiny.

Obaj współtworzyli Open Group, jeden z najważniejszych kolektywów artystycznych Ukrainy ostatnich lat, który wielokrotnie prezentował swoje prace w ważnych kontekstach międzynarodowych. Obecny skład to: Yuriy Biley, Pavlo Kovach, Anton Varga. Kolektyw zdobywał nagrody w konkursie PinchukArtCentre Prize i był obecny na Biennale w Wenecji, a w 2024 roku przygotował projekt „Repeat After Me 2” (kuratorka: Marta Czyż), prezentowany w Pawilonie Polskim.

Mimo wspólnych korzeni, indywidualne praktyki twórcze Turiny i Kovacha są jednak zdecydowanie odmienne, formalnie, językowo i emocjonalnie. Solowe wystawy pokażą prace artystyczne, tworzone poza kolektywną tożsamością, dając wyraźny obraz tych odrębnych ścieżek.

Na wystawie Pavlo Kovacha zobaczymy prace, które powstały przed i po pełnoskalowej inwazji rosji na Ukrainę. Artysta wykorzystuje artefakty z miejsc działań wojennych, które zamienia w obiekty sztuki, zestawiając pamięć rzeczy z ich realnym kontekstem. W działaniach performatywnych i malarskich podejmuje refleksję nad podwójną tożsamością artysty-żołnierza, i zastanawia się jak opowiedzieć językiem sztuki o świecie, w którym tworzenie i życie nie są od siebie oddzielone.

Stanislav Turina jest artystą, który swoją praktykę buduje na granicy błędu, ryzyka i nieukończenia. Wystawa ucieka od „domkniętych dzieł”, złożą się na nią prace w procesie jako odpowiedź na to, co nie jest gotowe czy uzgodnione. Jego wystawa jest zapisem bycia tu i teraz, praktyką reagowania na sytuacje bez gotowych rozwiązań i ciągłym przesuwaniem granic formy i znaczenia.

Wystawy to szansa, by zobaczyć indywidualne praktyki dwóch artystów, których prace powstają w odpowiedzi na rzeczywistość, a nie w oderwaniu od niej, w momentach, których sens trudno ująć prostym językiem.

• Pavlo Kovach, od 20 marca | kurator: Paweł Korbus
• Stanislav Turina, od 24 kwietnia | kuratorka: Kateryna Iakovlenko

Galeria Labirynt, ul. ks. J. Popiełuszki 5, Lublin
wstęp wolny

Pavlo Kovach (1987, Użhorod, Ukraina) – ukończył Użhorodską Szkołę Sztuk Pięknych im. A. Erdeliego (2005) oraz Lwowską Narodową Akademię Sztuki (2011). Otrzymał stypendium Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego Polski Gaude Polonia (2012). Laureat konkursu MUHi (2012) i Festiwalu IN-OUT (Gdańsk, 2018). Współzałożyciel galerii Jefremowa 26 (Lwów, 2013) i Detenpyla (Lwów, 2011). Od 2012 roku jest założycielem i członkiem Open Group. Grupa otrzymała główną nagrodę PinchukArtPrize (2015) oraz wyróżnienie specjalne Allegro Prize w Warszawie (2020). Open Group była również kuratorem Pawilonu Ukraińskiego na Biennale w Wenecji w 2019 roku oraz prezentowała Pawilon Polski na Biennale w 2024 roku pod kuratorską opieką Marty Czyż. Pavlo jest jednym z kuratorów Lwowskiego Miejskiego Centrum Sztuki. Jako członek Open Group brał udział w wielu wystawach, m.in. „Dzika trawa: Nasze życie” (8. Triennale w Jokohamie, Japonia, 2024), „Forever and a Day” (Amsterdam, Holandia, 2024), „Nasze lata, nasze słowa, nasze straty, nasze poszukiwania, nasze my” (Lwów, 2023).
Mieszka i pracuje we Lwowie.
Od 2023 roku Pavlo służy w Siłach Zbrojnych Ukrainy.

Stanislav Turina urodził się w 1988 roku w Makiejewce w obwodzie donieckim, dorastał w Mukaczewie w obwodzie zakarpackim. Wykształcenie artystyczne zdobył na Wydziale Szkła Lwowskiej Narodowej Akademii Sztuk Pięknych (2005–2011). W swojej praktyce posługuje się różnymi mediami: graffiti, ceramiką, rysunkiem, instalacją, performansem i innymi mediami. W 2010 roku, wspólnie z innymi artystami, współzałożył Black Circle Festival. Był także współtwórcą dwóch samoorganizujących się galerii: Detenpyla oraz Jefremowa26. W 2012 roku wraz z Yuriyem Bileyem, Antonem Vargą, Pavlo Kovachem młodszym, Olehem Perkovskyi’m i Yevhenem Samborskyi’m współtworzył kolektyw Open Group (Відкрита група). W 2018 roku współnie z artystką Kateryną Libkind założył „Atelienormalno”, pracownię dla artystów z zespołem Downa i bez. Laureat Nagrody Artystycznej im. Kazimierza Malewicza 2025.

otwarcie: 9.01.2026 (piątek), godz. 18.00
gdzie: Galeria Labirynt, ul. ks. J. Popiełuszki 5, Lublin
wystawa czynna do 8.02.2026 (wt.-niedz., godz. 12.00-19.00)
wstęp wolny

Kilka lat temu zanurzyłem sznurek w nurcie rzeki. Spodziewałem się dźwięku, ale jego złożoność mnie zaskoczyła – rzeka zdawała się mówić, jej głos był głęboki.
To, co w tym zjawisku – pozornie czysto fizycznym – wymyka się naukowej eksplikacji, stało się dla mnie przedmiotem dociekań. Sprowokowało serię artystycznych doświadczeń w obszarze nie eksplorowanym dotąd przez sztukę i tylko w niewielkiej części dostępnym ludzkiemu poznaniu. Kontakt z tym, co niewidzialne, czy szerzej – z tym co ukryte, zawsze stanowiło rdzeń mojej twórczości. Z reguły interesowały mnie tajemnice istniejące w ramach codzienności, bliskie na wyciągnięcie ręki. Jedną z takich nieodkrytych form jest głos wody, pojmowany jako rodzaj sztuki, choć nie przez człowieka stworzonej.

Od 2016 roku zajmowałem się wydobywaniem i rejestracją głosów rzek oraz wizualnych efektów ich energii, traktując rzeki jako podmioty i autorów działań twórczych. Tę bliskość, poczucie braterstwa można symbolicznie oddać, zestawiając mapę hydrograficzną jakiejś okolicy z dawnymi rycinami z podręczników medycznych, na których zaznaczono system naczyń krwionośnych człowieka. Jeśli rzeki są krwiobiegiem Ziemi, to morza w swoim ciągłym pulsowaniu wydają się jej sercem. Nieustanny ruch wody, od wieków fascynujący człowieka, ujawnia się w dźwiękach. Ale nagrywanie tego, co słychać nad rzeką czy nad morzem, ogranicza się do tego, co widać – do powierzchni. Chodziło mi o jej przekroczenie, dotarcie do głębi.

Wynalezienie instrumentów umożliwiających przełożenie tej wewnętrznej pulsacji i falowania, ruchu raz posuwistego, innym razem pełnego furii na dźwięk okazało się sporym wyzwaniem. Wymagało pracy w niesprzyjających (nieludzkich!) warunkach, żmudnej repetycji podejmowanych prób.

Mentalnemu usankcjonowaniu tych (i podobnych) działań służyło stworzenie modelu „artysty symbiotycznego”. Dzieli on swoje ludzkie autorstwo z bytami nieludzkimi, które stają się aktywnymi aktorami w sztuce i manifestują własną podmiotowość. Dostrzeżenie jej i próba empatycznego zrozumienia odkrywa nierozpoznane dotąd aspekty sztuki, powstającej w wyniku współpracy człowieka z przyrodą zarówno żywą, jak i nieożywioną. Spełniając więc postulaty posthumanizmu krytycznego, można wkroczyć w wielowymiarowość realnego świata, stworzyć płaszczyznę zrozumienia tego, co nieludzkie czy raczej ponadludzkie. Wzmocnienie współpracy z tą częścią bytu (a w gruncie rzeczy – częścią nas samych) i współodczuwanie z nią należy traktować jako podstawę przetrwania.

Czy odsłanianie nieznanego w bycie jest sztuką? Niewątpliwie tak, jeśli przyjąć, że sztuka poszukuje prawdy, a jej istotę lub pochodną stanowi poznanie. Ujawnienie tego, co ukryte, poszerza rzeczywistość i doświadczenie obserwatora. Odmienia też odbiorcę, gdy ten uświadomi sobie przynależność do wspólnoty szerszej niż ludzka, gdy dostrzeże twórcze działania w sferze odbieranej wcześniej jako milczące, bierne tło własnego istnienia. Wystarczy uchylić zasłonę, by zbliżyć go do dyskretnej rzeczywistości podmiotu (nieludzkiego komponentu „artysty symbiotycznego”) egzystującego w tym tle. Dokonujący tego artysta (ludzki komponent „artysty symbiotycznego”) niczego nie wzbudza, nie dyktuje warunków, nie rządzi sytuacją. Wydaje się raczej sługą niż panem, ale dzięki znalezionemu medium pozwala przemówić drugiemu podmiotowi. Działa więc w tandemie, w autorskiej spółce, w symbiozie.

Kotłownia Galerii Labirynt, będąca węzłem systemu grzewczego wymuszającego obieg wody, to odpowiednie miejsce dla prezentacji projektu o rzekach i morzach – o sile napędowej natury. To dobre miejsce, by wodzie dać głos.

Projekt dofinansowano z funduszu Unii Europejskiej NextGenerationEU w ramach Krajowego Planu Odbudowy

Jarek Lustych – artysta multimedialny, doktorant SDNHiS UMCS. Od 2000 roku starając się przekroczyć antropocentryczną wizję świata, tworzy projekty uwzględniające naturalne komponenty ekosystemu, które stają się współautorami lub aktywnymi uczestnikami dzieł. Wykorzystując różnorodne media i materiały z recyklingu, stara się uwypuklić pomijane aspekty otoczenia, unikając tworzenia nowych obiektów. Jego projekty były realizowane we współpracy z takimi instytucjami jak Fundacja Pilar Juncosa & Joan Miró (2005, Palma de Mallorca), Künstlerhaus Villa Waldberta (2017, Monachium), Muzeum Sztuki Luxlakes A4 (2019, Chengdu, Chiny), galeria Foksal (2021, Warszawa) czy PIER2 Pair (2024, Kaohsiung, Tajwan).

Czy praca artysty kiedyś się kończy? Czy w ogóle można przestać być artystą, jeśli poświęciło się sztuce całe życie? A nawet jeśli praca artysty jest ulotna, to czy jej ślady nie pozostają wieczne?

otwarcie wystawy: 6.12.2025 (sobota), godz. 18.00
Galeria Labirynt, ul. ks. J. Popiełuszki 5, Lublin
język: wydarzenie w jęz. polskim; tłumaczenie na jęz. ukraiński: Andżelika Kwolik; brak tłumaczenia na PJM
wystawa czynna do: 8.02.2026 (wt.-niedz., godz. 12.00-19.00)
wstęp: 8 zł bilet normalny, 4 zł bilet ulgowy (na wernisaż wstęp wolny)

kurator: Jacek Sosnowski

Uprawnianie sztuki jest nieustannym przekraczaniem granic, końca własnej pracy nad dziełem, ale też własnych możliwości. Ma to szczególne znaczenie w pracy performera, którym jest Janusz Bałdyga. Jego praktyka skoncentrowana na działaniu z gruntu efemerycznym łączy w sobie zarówno ulotność samego perfomansu, jak i trwałość jego pozostałości.

Na wystawie w Galerii Labirynt prezentujemy szereg nowych prac wraz z kilkoma starszymi, które możemy zbiorczo nazwać obiektami performans, czyli takimi, w których istnienie jest zawsze wpisane ciało i działanie performera. Czy jest nim Bałdyga, czy jesteśmy my, nie ma już aż takiego znaczenia, gdyż to te obiekty dyktują, co się z nimi dzieje w przestrzeni galerii, a widzowie są jedynie świadkami ich obecności i potencjalności.

współpraca: Propaganda / PRPGND

Dofinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego pochodzących z Funduszu Promocji Kultury

gdzie: Narodowe Muzeum Sztuki Ukrainy w Kijowie
otwarcie: 27 listopada, godz. 17.30
wystawa czynna do: 1 marca 2026

Narodowe Muzeum Sztuki Ukrainy otwiera drugą część projektu wystawowego „Różne miejsca”, którą będzie można oglądać od 28 listopada 2025 roku do 1 marca 2026 roku. Pierwsza część wystawy była prezentowana w muzeum latem tego roku. O ile tamta obejmowała prace powstałe przed 2022 rokiem, obecna ekspozycja składa się z dzieł stworzonych w latach 2022–2025, w czasie pełnoskalowej wojny. Niosą one więc na sobie jej bezpośredni lub pośredni ślad – zarówno w praktyce twórczej, jak i w odbiorze publiczności.

Wystawa jest spotkaniem artystek i artystów z Ukrainy i Polski, których łączy wspólny czas, lecz dzieli otaczająca rzeczywistość. Dla twórców i twórczyń z Ukrainy wojna jest codziennością. Nie tematem, lecz punktem wyjścia; nie kontekstem, lecz tłem wszystkiego – zwłaszcza dla tych, którzy służą w wojsku lub działają jako wolontariusze w regionach przyfrontowych. Ich prace są świadectwem tego, co ich otacza, ale też ich własnych doświadczeń i emocji.

Artyści i artystki z Polski mówią z zupełnie innego miejsca – z kraju, w którym panuje pokój i nie ma bezpośredniego zagrożenia. Ich prace odzwierciedlają to, czym można zajmować się tam, gdzie nie ma wojny, gdzie świadomość jej istnienia jest obecna, ale nie jest ona bezpośrednio widoczna. W kontekście tej wystawy nabierają one nowego znaczenia – jako echo, kontrapunkt, wspomnienie o czymś, co w Ukrainie jest stale obecne, a jednocześnie pozostaje gdzieś poza horyzontem.

Projekt nie szuka wspólnego mianownika ani nie próbuje porównywać doświadczeń – rzeczywistości, w których żyjemy, są zbyt odmienne. Niezależnie od naszej woli, wpływają na sposób myślenia, emocje i znajdują odzwierciedlenie w sztuce. Wystawa pozwala je zobaczyć obok siebie – bez upraszczania, bez hierarchii, w ich pełnej złożoności.
Tytuł „Różne miejsca” nawiązuje do kompozycji Steve’a Reicha Different Trains, zestawiającej równoległe trajektorie życia w odmiennych realiach. Podobnie jak u Reicha, chodzi tu o to, że miejsce, w którym znajduje się człowiek, określa jego doświadczenie.

Dla muzeum projekt ten jest nie tylko dążeniem do zapewnienia artystkom i artystom związanym z Siłami Obronnymi Ukrainy możliwości dalszej pracy twórczej, prezentacji dzieł i inicjowania dyskusji. To także okazja do stworzenia związku z kolekcją muzeum – niewidoczną dla publiczności z powodu jej fizycznej nieobecności, lecz obecną poprzez wizualne odniesienia, pośrednie nawiązania czy dosłowne powiązania.

Projekt jest również opowieścią o teraźniejszości, której historia sztuki jest współtworzona przez tych, którzy walczą lub wolontaryjnie wspierają kraj.

Artysta na wojnie, artysta wobec wojny – to temat pojawiający się na wystawie w różnych aspektach. Prezentowane są rozmaite media, ale malarstwo i inne tradycyjne formy pojawiają się tu rzadko. Mniej jest formalnych eksperymentów, więcej dokumentowania, kontemplacji, świadectwa i analizy zmienionego środowiska dźwiękowego oraz wizualnego.

Projekt „Różne miejsca” mówi o kruchości praktyki artystycznej, o jej nieciągłości i zagrożeniu wojną. Jednocześnie opowiada o jej wszechobecności, o zdolności sztuki do wyrastania w różnych kontekstach i formach. O tym, że artysta/artystka w czasie wojny pozostaje wrażliwy, rezonuje z powszechnym lękiem, bólem i stratami – niezależnie od miejsca.

Osoby artystyczne: Yevhen Arlov, Mirosław Bałka, Przemek Branas, Davyd Chychkan, Barbara Gryka, Aneta Grzeszykowska, Zhanna Kadyrova, Semen Khramtsov, Yevhen Korshunov, Pavlo Kovach, Katarzyna Kozyra, Dmytro Kupriyan, Oleksandr Len, Aleksandra Liput, Jacek Malinowski, Violetta Oliinyk, Denys Pankratov, Sofiya Pomogaibo, Karol Radziszewski, Max Robotov – SVITER art-group, Wilhelm Sasnal, Monika Sosnowska, Ivan Svitlychnyi

Kuratorzy wystawy: Oksana Barshynova, Waldemar Tatarczuk
Kuratorka programu publicznego: Halyna Hlieba

Organizatorzy projektu: Narodowe Muzeum Sztuki Ukrainy, Galeria Labirynt (Lublin, Polska), Instytut Adama Mickiewicza (Polska), Instytut Polski w Kijowie
Odnośniki: link do strony Instytutu Adama Mickiewicza; link do strony Culture.pl

Partnerzy medialni: Suspilne Kultura, Artslooker

Dofinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego oraz Miasta Lublin

il. Monika Sosnowska, „Tiles”, ceramika, 2024
© artystka, dzięki uprzejmości Galerie Gisela Capitain, Kolonia

„Viscera” eksploruje dwoistość ludzkiego wnętrza i zależności pomiędzy emocjami a fizycznością. Poprzez ukazanie dosłownych wnętrzności autor zaprasza do spojrzenia w głąb ciała i refleksji nad nieuniknionymi procesami rozpadu i regeneracji. W wizji twórcy ciało staje się naczyniem służącym do nawiązywania kontaktu ze światem, który pozostawia ślady emocji w tej na co dzień przezroczystej formie.

otwarcie wystawy: 19.12.2025 (piątek), godz. 19.00
gdzie: Galeria Labirynt, ul. ks. J. Popiełuszki 5, Lublin
język: wydarzenie w jęz. polskim, tłumaczenie na  jęz. ukraiński: Volodymyr Dyshlevuk; tłumaczenie na PJM: Jolanta Gromada
wystawa czynna do: 18.01.2026 (wt.-niedz., godz. 12.00-19.00)
wstęp: 8 zł bilet normalny, 4 zł bilet ulgowy (na wernisaż wstęp wolny)

Inspirując się starogreckimi poematami Ajschylosa, hebrajskimi wierzeniami i praktykami medycyny Azji Wschodniej, autor prezentuje wnętrze ciała jako siedzibę emocji. „Skóra” jako pierwszy obraz cyklu odkrywa najbardziej zewnętrzną, ochronną warstwę w stanie rozkładu. Jej nieszczelność wymaga wejścia głębiej. „Mięśnie” funkcjonują jako podtrzymywacze i utrzymywacze – to wszystkie sposoby radzenia sobie z rzeczywistością. „Jelita” są ośrodkiem zmian i przemian, gdzie zachodzi oczyszczanie i wydalanie nieczystości. „Płuca” odpowiadają za rozprowadzanie energii po całym ciele, przy czym smutek i żal paraliżują ich działanie. „Tkanki miękkie” jako element łączący splatają nasze ciała tworząc jednolity, złożony organizm. Ich przeznaczeniem jest balansowanie między rozpadem, a regeneracją zachodzącą wewnątrz ciała. „Komórki” są najgłębszą i najbardziej złożoną częścią całego organizmu. Są wszechobecne – w mięśniach, jelitach, płucach, wątrobie, tkankach miękkich i kościach, a na samym końcu w naszym DNA, tworząc indywidualne i jednocześnie kolektywne doświadczenie ciała.

Chcąc pokazać proces transformacji, artysta tnie, rozrywa i klei fragmenty prac, odsłaniając kolejne głęboko ukryte warstwy ludzkiego wnętrza, zachęcając odbiorców do refleksji nad nieodłącznością ciała od emocji, która jest uniwersalnym doświadczeniem bycia człowiekiem.

Ręcznie klejone, szyte i składane instalacje tworzą wypukłe, organiczne formy, które prezentowane jako warstwy łączą się w jeden żywy organizm. Używając tekstyliów, kleju, chusteczek, rajstop, płócien i barwników artysta wyobraża przekrój ciała, którego zadaniem jest ukazanie surowej cielesności człowieka.

Ariel Michalak (on/jego) – zaangażowany społecznie artysta wizualny z Lublina. Działa na rzecz lokalnej społeczności queerowej. Prywatnie interesuje się sztuką i kulturą dalekiego wschodu oraz kinem. W swoich działaniach inspiruje się intersekcjonalnym feminizmem i teorią queerową. Pracuje techniką mieszaną, która łączy w sobie akwarele, tusz, kredki, markery i cokolwiek wpadnie mu w ręce. Jego twórczość skupia się na eksploracji i koegzystencji cielesności, flory i fauny.

Wystawa serii portretów historycznych queerowych osób artystycznych z Polski ukazująca ich twórczość i wkład w kulturę.

otwarcie: 21.11.2025 (piątek), godz. 19.00
gdzie: Galeria Labirynt, ul. ks. J. Popiełuszki 5, Lublin
język: wydarzenie w języku polskim; tłumaczenie na PJM: Marta Stepniak; tłumaczenie na język ukraiński: Volodymyr Dyshlevuk
wystawa czynna do: 14.12.2025 (wt.-niedz., godz. 12.00-19.00)

Jak wyjaśnia Nikodem Szymura: – To przestrzeń do poznawania siebie, swojej historii i utrwalania, zakorzeniania jej w obecnej rzeczywistości, która próbuje odebrać nam tę możliwość odnalezienia siebie wśród złagodzonych, dostosowanych do aktualnych tendencji politycznych, przedstawień postaci tak znanych, jak Maria Konopnicka, czy wręcz przeciwnie, tych zapomnianych, pogrzebanych ze względu na swoją queerowość, jak Piotr Odmieniec-Włast.

Wiele podobnych historii, pięknych i trudnych życiorysów, tak podobnych do naszych, choć rozgrywających się przed wiekami, zaginęło bądź zostało uproszczone do przyjaźni, choroby, buntu…

Nikodem Szymura – osoba pisarsko-artystyczna z pasją do samorozwoju, ciągłego próbowania nowych rzeczy, edukowania siebie i innych. Inspiracje czerpie z ekologii, doświadczenia bycia osobą transpłciową oraz natury. Jest częścią kolektywu artystyczno-aktywistycznego TransCendens.

Zrealizowano w ramach stypendium Prezydenta Miasta Lublin.

„Świat jest nieubłagalnie surowym wobec wszystkich, co mu śmią się sprzeciwiać. Ułożył on sobie prawa i biada tym, którzy mają odwagę żyć swoim własnym, indywidualnym życiem, choćby jego objawy były zupełnie odmienne od tego wszystkiego, co zakorzenione od dawna zwyczaje uświęcają, a ustawodawcy pochwalają”.

Oscar Wilde

Otwarcie wystawy: 17.10.2025 (piątek), godz. 19.00
Galeria Labirynt, ul. ks. J. Popiełuszki 5, Lublin
Język: wydarzenie w języku polskim; tłumaczenie na jęz. ukraiński: Volodymyr Dyshlevuk; tłumaczenie na PJM: Jolanta Gromada
Wystawa czynna do: 16.11.2025 (wt.-niedz., godz. 12.00-19.00)

Wystawa „The Bloom of transqueer” za pomocą fotografii portretowej oddaje głos mieszkańcom Lublina na co dzień zmagającym się z dyskryminacją i wykluczeniem. Val Ziółko w swojej twórczości, czerpie z estetyki klasycznego malarstwa, tworząc serię współczesnych portretów. Ukazuje w nich godność, wydobywa głębię i piękno, które często są odmawiane niektórym grupom w przestrzeni publicznej.

Prezentowane prace stanowią refleksję nad kondycją jednostki w obliczu społecznych uprzedzeń. Odwołując się do stylistyki wielkich mistrzów, artysta nadaje swoim fotografiom elegancję i ponadczasowość, a jednocześnie rzuca wyzwanie krzywdzącym narracjom. Każde dzieło to intymna opowieść – próba uchwycenia charakteru i osobistych przeżyć, które pozwalają widzom spojrzeć na bohaterów z empatią i zrozumieniem.

Wystawa tworzy przestrzeń, w której każdy portret staje się manifestem rozkwitu. Daje to możliwość wyjścia z cienia społecznych stereotypów, a także samodzielnego kształtowania własnego wizerunku.

Zrealizowano w ramach stypendium Prezydenta Miasta Lublin.

Val Ziółko – absolwent Liceum Sztuk Plastycznych im. Cypriana Kamila Norwida w Lublinie na specjalizacji aranżacja wnętrz oraz studiów licencjackich na Uniwersytecie Marii Curie-Skłodowskiej w Lublinie, na kierunku produkcja medialna. Obecnie studiuje historię sztuki na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim Jana Pawła II. W swojej praktyce pracuje głównie z fotografią. Tematyka prac nawiązuje do motywów onirycznych oraz dawnych mistrzów, z którymi artysta próbuje nawiązać współczesny dialog. Aktywista na rzecz praw osób LGBTQ+, skupiający się na potrzebach osób transpłciowych. „Pionier Młodego Pokolenia” w ramach Vogue’s Global Youth Project. Wyróżniony w XII międzynarodowym konkursie fotograficznym „Dzieła Mistrzów Inspiracją Współczesnej Fotografii”.

W lipcu 1980 roku w Świdniku rozpoczął się strajk, który stał się iskrą dla ogólnopolskiego ruchu „Solidarności”. Wystawa w świdnickiej Galerii „Za Szybą” MOK „Opór robotniczy – opór artystyczny” opowiada o tym przełomie, ale także o drugim, mniej oczywistym buncie – oporze artystycznym.

otwarcie wystawy: 25.07.2025 (piątek), godz. 19.00,
gdzie: Galeria „Za Szybą” Miejskiego Ośrodka Kultury w Świdniku
wstęp wolny
wystawa czynna do: 16.11.2025

wystawa obejmuje dokumentację ze zbiorów Strefy Historii w Świdniku, a także prace prace z kolekcji Galerii Labirynt artystów i artystek takich jak: Janusz Bałdyga, Włodzimierz Borowski, Andrzej Lachowicz, Natalia LL, Katarzyna Kozyra, Maria Pinińska-Bereś, Andrzej Partum, Józef Robakowski, Jan Świdziński, Anna Kutera, Romuald Kutera, Zbigniew Warpechowski

kurator: Mateusz Wszelaki

Sztuka lat 70. i 80. w Polsce stała się formą sprzeciwu: niezależną, konceptualną, często efemeryczną. Artyści, tacy jak: Józef Robakowski, Jan Świdziński, Anna Kutera, Romuald Kutera, Andrzej Partum, Natalia LL, Maria Pinińska-Bereś, Janusz Bałdyga, Zbigniew Warpechowski, Andrzej Lachowicz i Włodzimierz Borowski, tworzyli działania balansujące między dokumentacją, rytuałem a interwencją. Na wystawie będzie można zobaczyć też, jak opór artystyczny zmieniał się po transformacji – na przykład w twórczości Katarzyny Kozyry, która w latach 90. podjęła temat wolności jednostki w nowych realiach.

Wystawa zestawia ten artystyczny sprzeciw z dokumentami i pamiątkami robotniczych strajków ze Strefy Historii – miejsca, gdzie przechowywane są świadectwa tamtych wydarzeń. To opowieść o odrzuceniu przemocy, milczenia i o walce o podmiotowość.

We wrześniu ekspozycję uzupełnią dzieła młodych artystów i artystek wyłonionych w wyniku otwartego naboru (link do szczegółów dotyczących open calla).

Zapraszamy na otwarcie pierwszej części polsko-ukraińskiego projektu wystawienniczego „Różne miejsca”, które odbędzie się 24 czerwca (wtorek) o godzinie 17.30.
Projekt jest efektem współpracy Narodowego Muzeum Sztuki Ukrainy (Kijów, Ukraina) i Galerii Labirynt (Lublin, Polska).

Tytuł projektu nawiązuje do muzycznego utworu Steve’a Reicha „Different Trains” 1988 roku. W latach 1939–1942 Reich, jako dziecko, często podróżował pociągami między Nowym Jorkiem a Los Angeles. Wiele lat później ten amerykański kompozytor pochodzenia żydowskiego uświadomił sobie, że gdyby w tym samym czasie mieszkał w Europie, jego podróże odbywałyby się zupełnie innymi pociągami. W obecnej wojnie pociągi nie mają tak mrocznego znaczenia, wręcz przeciwnie, ale nadal miejsce pobytu decyduje o twoim życiu.

Projekt łączy współczesnych artystów i artystki z Polski i Ukrainy, których prace opowiadają o doświadczeniach w kontekście wojny – odmiennych, ale spowodowanych zmianami, jakie nastąpiły po 24 lutego 2022 r.

Pierwsza część projektu koncentruje się na sztuce z Polski. Są to prace sześciu artystek i artystów różnych pokoleń, posługujących się różnymi mediami. Dzieła te powstały przed 2022 rokiem, przed rosyjską inwazją na Ukrainę. Możemy teraz spojrzeć na nich z innej perspektywy i zastanowić się nad przemianą znaczenia dzieła sztuki w zależności od zmian historycznych i społecznych.

W projekcie biorą udział również artystki i artyści ukraińscy z doświadczeniem służby w Siłach Zbrojnych Ukrainy oraz wspierający wojsko wolontariusze. Na pierwszej wystawie są obecni poprzez zdjęcia i wideo, wysłane na prośbę Waldemara Tatarczuka. Z tych treści powstała instalacja wideo „Jedna minuta”.

Drugą część projektu „Różne miejsca” zaplanowano na listopad 2025 roku. W jej ramach zostaną zaprezentowane nowe prace polskich artystów i artystek, a także szersza prezentacja sztuki ukraińskiej.

Projekt jest realizowany przy wsparciu Instytutu Polskiego w Kijowie oraz Instytutu Adama Mickiewicza i został dofinansowany ze środków Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego RP.
Partner medialny: Suspilne Kultura.

27 czerwca o 16.00 w Narodowym Muzeum Sztuki Ukrainy odbędzie się oprowadzanie kuratorskie prowadzone przez Waldemara Tatarczuka.

Uczestnicy i uczestniczki:
Polska: Mirosław Bałka, Barbara Gryka, Katarzyna Kozyra, Karol Radziszewski, Wilhelm Sasnal, Monika Sosnowska
Ukraina: Yevhen Arlov, Davyd Chichkan, Yevhen Korshunov, Pavlo Kovach, Denys Pankratov, Max Robotov

Wystawę uzupełnia projekt „The Sky is Open”, zaprezentowany w 2024 roku w Muzeum Sztuki Nowoczesnej w Warszawie. Jego inicjatorem był Waldemar Tatarczuk, który zwrócił się do ukraińskich artystów i artystek z prośbą o przesłanie zdjęć nieba nad Ukrainą po pełnoskalowej inwazji. Na podstawie otrzymanych zdjęć polscy artyści i artystki stworzyli własne prace.

Zespół kuratorski: Waldemar Tatarczuk (Polska), Oksana Barshynova (Narodowe Muzeum Sztuki Ukrainy)

Wystawa będzie czynna od 27 czerwca do 24 sierpnia 2025 r. w każdy piątek, sobotę i niedzielę od 12.00 do18.00 pod adresem: Kijów, ul. Hruszewskiego 6, Narodowe Muzeum Sztuki Ukrainy (wejście od tyłu).

Wystawa prezentuje nowe prace Katarzyny Górnej, w kontekście wyboru jej wcześniejszych dzieł. Tworząc to zestawienie, artystka dokonuje pewnego przesunięcia znaczeń, które powstają wokół jej wcześniejszych realizacji, ujawniając trwający proces reinterpretacji.

otwarcie: 5.07.2025 (sobota), godz. 18.00
gdzie: Galeria Labirynt, ul. ks. J. Popiełuszki 5, Lublin
język: wydarzenie w jęz. polskim; tłumaczenie na jęz. angielski: Agata Oborska; brak tłumaczenia na PJM; brak tłumaczenia na jęz. ukraiński
wystawa czynna do: 17.08.2025 (wt.-niedz., godz. 12.00-19.00)
wstęp: 8 zł bilet normalny, 4 zł bilet ulgowy (na wernisaż wstęp wolny)

Wystawa zawiera prace z nagością.

Osią wystawy są dwie nowe realizacje – rzeźba kobiety trzymającej ręce w ziemi, oraz praca wideo, w której Bogusława Schubert, aktorka filmowa i teatralna, opowiada o doświadczeniu pracy nad rolą „Czapli”, kobiety-ptaka. Ta relacja – między marzeniem i buntem a dającym oparcie pogodzeniem z glebą i biosferą – wyznacza jednocześnie skalę zaangażowania Górnej.

Dzisiaj w popularnym rozumieniu neolityczna Wenus traktowana jest jako prastary symbol płodności. Jeden z pierwszych przykładów male gaze’u. Katarzyna Górna od lat kwestionuje społeczne klisze i konstruowane przez mężczyzn wizerunki kobiet. Podważa stereotypowe role, powiązane z kolejnymi okresami życia. Na fotografiach często sama odbija męskie spojrzenie, jak w fotografiach „Fuck Me, Fuck You, Peace”. Teraz jej wczesne prace spoglądają na nią samą, gdy zajmuje już inne miejsce w tym tryptyku. Jednocześnie tym razem artystka proponuje nie tylko krytyczny komentarz, ale i afirmatywne wyjście z tej konfrontacji. Posążki kobiet z epoki kamienia interpretuje jako świadectwo ich innej roli – depozytariuszek wiedzy społeczności, osób organizujących zbiorową empatię, opiekunek.

Okres menopauzalny, który jest ważnym punktem odniesienia jej nowych projektów, artystka widzi jako uwalniający i produktywny. Proponując nowe spojrzenie na wiek i jego znaczenie w społeczeństwie, Górna zwraca się ku logice współistnienia. Jej nowe prace w równym stopniu odwołują się do symboli kulturowych, co do nowych spojrzeń badaczy na relację świata natury i człowieka, którą na nowo odkrywamy i redefiniujemy współcześnie. Tą szczególną, zapomnianą wartością, którą starsze kobiety wnosiły do pradawnej społeczności, była pamięć ziemi.

Wiek osoby – kobiety – jest jednym z ważnych wątków wystawy. Katarzyna Górna pracuje z różnymi osobami, ale w wielu jej pracach to jej własna cielesność ma bardzo duże znaczenie. Nie chowa się za postacią kobiecą – to ona, Katarzyna Górna. Dlatego jej prace, perspektywa, z jakiej się wypowiada, i postawa, którą reprezentuje, zmienia się wraz z nią. Pracuje ze swoim ciałem, to na swoim ciele rozwiązuje problemy, które porusza. Zarówno „Kobieta trzymająca ręce w ziemi”, jak i „Wenus Antropocenu”, powstały w oparciu o odlew jej ciała.

Wystawę zamyka nowy cykl fotografii – „Brudne kobiety”. Jak mówi artystka, zarówno one, jak i bohaterki innych jej prac, to buntowniczki, które z wiekiem odrzuciły stawiane im oczekiwania.

kurator: Antoni Burzyński

produkcja: Diana Kołczewska
monodram: Bogusława Schubert
montaż wideo: Paweł Giergisiewicz
współpraca rzeźbiarska: Agnieszka Schreder, Kajetan Karkuciński, Mateusz Wójciak

Katarzyna Górna – polska artystka współczesna, jedna z czołowych przedstawicielek sztuki krytycznej, wywodzącej się z lat dziewięćdziesiątych. Jest jedną z absolwentek pracowni Grzegorza Kowalskiego. Posługuje się m.in. fotografią, instalacją i wideo. Twórczość Katarzyny Górnej opiera się na perspektywie kobiecego spojrzenia na rzeczywistość społeczną oraz symboliczne formy funkcjonowania obrazu kobiety w kulturze, jak napisał Karol Sienkiewicz. Jej spojrzenie porusza się po spektrum między krytycznością a czułością. Ważne miejsce w jej twórczości zajmuje również natura i wątki ekologiczne. W ostatnich latach skupia się rzeźbie i pracach wideo.

Brała udział w wystawach m.in. w: Biennale Warszawa, Muzeum Sztuki Nowoczesnej w Warszawie, PGS w Sopocie, CSW ZU, Bunkrze Sztuki, MOCAK-u, Muzeum Narodowym w Warszawie, Prague Biennale, NBK Berlin.

Katarzyna Górna jest również od wielu lat głęboko zaangażowana w działalność aktywistyczną na rzecz artystek i artystów.

Wystawa w ramach projektu „Proste pytania – trudne odpowiedzi”.
Dofinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego pochodzących z Funduszu Promocji Kultury

otwarcie wystawy: 23.09.2025 (wtorek), godz. 19.00
gdzie: Galeria Labirynt, ul. ks. J. Popiełuszki 5, Lublin
język: wydarzenie w języku polskim, tłumaczenie na jęz. ukraiński: Volodymir Dyshlevuk, brak tłumaczenia na PJM
wystawa czynna do: 16.11.2025 (wt.-niedz., godz. 12.00-19.00)

osoby artystyczne: Kateryna Aliinyk, Katya Buchatska, Bohdan Bunchak, Vasylyna Buryanyk, Dasha Chechushkova, Davyd Chychkan, Danylo Pavliy, Nikita Kadan, Zhanna Kadyrova, Vlodko Kaufman, Kinder Album, Roman Khimei & Yarema Malashchuk, Yana Kononova, Yevhen Korshunov, Pavlo Kovach, Sofiia Kozlova, Sasha Kurmaz, Volodymyr Kuznetsov, Nataliia Lisova, Krystyna Melnyk, Sevilâ Nariman-qizi, Denys Pankratov, Andrii Pidlisnyi, Kateryna Pokora, Anton Saenko, Sana Shahmuradova Tanska, Mykyta Shklyaruk, Elena Subach, Karina Synytsia, Vasyl Tkachenko (Lyakh)

zespół kuratorski: Daryna Skrynnyk-Myska, Waldemar Tatarczuk
współpraca: Mateusz Wszelaki

Wydarzenia towarzyszące

• Codzienność, sztuka, media – panele dyskusyjne | 24.09.2025, od. godz. 14.00 link do opisu
• Kuratorskie oprowadzanie po wystawie | 12.10.2015, godz. 13.00 link do opisu

Wystawa „Voices From Ukraine”, pokazywana równolegle w różnych odsłonach w trzech miastach – Zielonej Górze, Lublinie i Wrocławiu, mówi o kryzysach współczesnego świata z perspektywy kraju broniącego się przed neoimperialną rosyjską agresją militarną. Osoby artystyczne z Ukrainy zwracają uwagę na różne aspekty tej rzeczywistości – od osobistych doświadczeń wojny po szerszy kontekst zagrożeń dla demokracji, wolności i środowiska.

Wystawa pokazuje, jak wojna wpływa na codzienne życie i wyobraźnię – nie tylko tych, którzy jej doświadczają, ale też nas wszystkich, którzy żyjemy w jej cieniu. Choć wojna w Ukrainie trwa już jedenaście lat, a pełnoskalowa inwazja ponad trzy, to dla wielu osób żyjących poza Ukrainą wciąż wydaje się ona czymś odległym. Tymczasem to, co dzieje się dziś za wschodnią granicą, dotyczy przyszłości nas wszystkich – przyszłości, w której demokracja, pokój i wolność nie są już oczywistością.

W obliczu rosnących wpływów autorytarnych reżimów, sztuka staje się miejscem refleksji i działania. Pomaga wyobrazić sobie inne scenariusze – przyszłość, którą można jeszcze zmienić. Artyści i artystki biorący udział w wystawie dają głos swoim doświadczeniom, lękom i nadziejom, pokazując, że wyobraźnia może być formą oporu.

To nie tylko opowieść o wojnie, ale przede wszystkim o odpowiedzialności – za świat, który mamy, i ten, który dopiero tworzymy.

Wystawa w Lublinie jest główną częścią projektu „Voices From Ukraine”. Towarzyszą jej dwie inne odsłony: „Voices From Ukraine. Borderlands” w BWA Zielona Góra (od 5 września), koncentrująca się na motywie granicy – fizycznej i mentalnej – jako metaforze egzystencjalnej i geopolitycznej, oraz „Voices From Ukraine. Landscapes” w BWA Wrocław (od 26 września), przyglądająca się wpływowi wojny na naturę, przestrzeń i tożsamość zbiorową. Wspólnie tworzą palimpsest dzieł rodzących się w szczególnym momencie historii, prowokując do refleksji nad tym, jak może wyglądać przyszłość.

BWA Zielona Góra 5.09.2025-26.09.2025
Galeria Labirynt 23.09.2025-16.11.2025
BWA Wrocław 26.09.2025-25.01.2026

Q&A

• O czym jest wystawa?

To artystyczna opowieść o świecie widzianym oczami artystów i artystek z Ukrainy – o stracie, oporze, solidarności, nadziei, potrzebie obrony wartości, które są fundamentem współczesnej cywilizacji.

• Czy muszę znać się na sztuce?

Nie! Wystawa jest dla wszystkich – liczy się otwartość i wrażliwość, nie specjalistyczna wiedza. To nie tylko sztuka, ale też przestrzeń do refleksji nad światem, w którym żyjemy.

• Czy mogą przyjść dzieci?

Tak, ale część prac dotyka trudnych tematów. Rodzice i opiekunowie sami mogą ocenić, czy to odpowiedni moment, aby dzieci zetknęły się z takimi treściami.

• Czy obrazy są niepokojące?

Niektóre prace zawierają przedstawienia, które mogą poruszyć szczególnie wrażliwe osoby.

• Dla kogo jest ta wystawa?

Dla wszystkich – dla osób zainteresowanych sztuką współczesną, sytuacją w Ukrainie, a także dla tych, którzy chcą lepiej zrozumieć współczesny świat.

• Dlaczego warto przyjść?

Bo to nie tylko sztuka, ale też rozmowa o tym, co dziś najważniejsze – wolności.

Dofinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego pochodzących z Funduszu Promocji Kultury

Twórczość Kali Katharsis to nieustanna opowieść o kondycji życia ludzkiego. Nawiązując do mitologii, nauki, zmieniając znaczenia ikonografii sztuki, tworzy i kreuje świat, w którego centrum znajduje się człowiek, dość często mężczyzna. Nie jest to jednak przedstawiciel silnego, patriarchalnego społeczeństwa. Jest to osoba nie ukrywająca swoich emocji, często naga, bezbronna.

otwarcie: 20.06.2025 (piątek), godz. 19.00
gdzie: Galeria Labirynt, ul. ks. J. Popiełuszki 5, Lublin
język: wydarzenie w języku polskim; tłumaczenie na jęz. ukraiński: Volodymir Dyshlevuk, tłumaczenie na jęz. angielski: Agata Oborska; brak tłumaczenia na PJM
wystawa czynna do: 10.08.2025 (wt.-niedz., godz. 12.00-19.00)
wstęp: 8 zł bilet normalny, 4 zł bilet ulgowy (na wernisaż wstęp wolny)

Wystawa zawiera prace przedstawiające cielesność w różnorodnych odsłonach, co może być nieodpowiednie dla wrażliwych widzów. Zalecany wiek osób zwiedzających 18+.

„Wstydu Nie Masz” ukazuje szeroki wachlarz twórczy – od rysunków w tuszu, węglu i ołówku, po malarstwo i grafikę warsztatową. Pośród subtelnych aktów i portretów m.in. jej byłego partnera, przyjaciela i mentora Dawida Hemke (Pan Ophelion), znajdujemy również osobistą opowieść artystki o poszukiwaniu swojej seksualności, tożsamości płciowej oraz miejsca wśród społeczności queerowej. Artystka dumnie ukazuje, że nie wstydzi się swoich doświadczeń, które zamyka na kartach papieru, tworząc własną „Niekończącą Się Opowieść”, gdzie świat fantazji spotyka się z realnym życiem.

Wystawa w ramach projektu „Proste pytania – trudne odpowiedzi”.
Dofinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego pochodzących z Funduszu Promocji Kultury

Pożegnanie Szymona Popielca SzymON/OFF 2025, realizacja autonomiczna

Szymon Popielec (1989–2025), artysta intermedialny, performer. Urodził się w Szczebrzeszynie. Absolwent Wydziału Artystycznego UMCS w Lublinie. Dyplom zrealizował w pracowni prof. Jana Gryki. W latach 2011–2012 odbył stypendium na Uniwersytecie Konstantyna Filozofa w Nitrze. W roku 2021 zdobył Grand Prix w konkursie malarskim Lubelska Wiosna. Był doktorantem w Szkole Doktorskiej Nauk Humanistycznych UMCS w Lublinie, gdzie pozostała mu już tylko obrona.

Brał udział w wielu wystawach zbiorowych: „Pejzaż malarstwa polskiego” (2023, Zachęta, Warszawa); „Kolekcja Sammlung Pustuła” (2023, BWA, Rzeszów); „S / PACE / S”, Robert Kuśmirowski, Mariusz Tarkawian, Szymon Popielec (2021, Galeria XX1, Warszawa); „No Budget Show” (kilka edycji, Kraków, Lublin, Kazimierz Dolny); „Marzenia (wio)senne (2018, Galeria Biała, Lublin); „Palindrom” (2015, PGS, Sopot). Miał również wystawy indywidualne: „Warstwy” (2024, Galeria XXI, Warszawa); „Częstotliwość Napięć” (2022, Galeria Kaplica, Orońsko); „Wo i Wa” – wraz z Julią Kral (2021, Galeria Terminal 08, Gorzów Wielkopolski), „Historia Księgi Pamiątkowej. Gryka/Tarkawian/Popielec”, Szymon Popielec wraz z Janem Gryką i Mariuszem Tarkawianem (2019, Studio KZMRZ, Kazimierz Dolny).

kiedy: 16.05-15.06.2025 (wt.-niedz., godz. 12.00-19.00)
gdzie: Galeria Labirynt, ul. ks. J. Popiełuszki 5, Lublin
wstęp: wolny

W związku z trwającymi pracami związanymi ze zmianą ekspozycji na ponowne zwiedzanie wystaw zapraszamy w sobotę 10 maja od godz. 18.00.  A oto, co będzie można zobaczyć.

Wystawa „Jałowy bieg” Marty Zgierskiej to artystyczna opowieść o utracie sprawczości, zmęczeniu i jałowości codziennego wysiłku – pokazana poprzez fotografie i instalacje, które skupiają się na ciele, jego ograniczeniach i napięciach. To wizualna medytacja o kulturze pozornej produktywności i o pustyni jako metaforze wewnętrznej i zewnętrznej dezorientacji.

Z kolei „The Lemberg Machine” Dany Kaveliny to animowany film i instalacja poświęcone pamięci ofiar pogromów lwowskich z 1941 roku. Artystka, przywracając głos wskrzeszonym postaciom, tworzy poruszający, poetycki portret miasta naznaczonego traumą, splatając ze sobą historię, pamięć i osobiste doświadczenie.

otwarcie wystawy: 10.05.2025 (sobota), godz. 18.00
gdzie: Galeria Labirynt, ul. ks. J. Popiełuszki 5, Lublin
język: wydarzenie w języku polskim; tłumaczenie na PJM: Ewelina Lachowska, tłumaczenie na jęz. ukraiński: Volodymir Dyshlevuk, tłumaczenie na jęz. angielski: Hubert Bania
wystawa czynna do: 10.08.2025 (wt.-niedz., godz. 12.00-20.00); wejścia na wystawę o godz.: 12.00, 14.00, 16.00, 18.00
wstęp: 8 zł bilet normalny, 4 zł bilet ulgowy (na wernisaż wstęp wolny)

zespół kuratorski: Tal Schwartz, Waldemar Tatarczuk

„The Lemberg Machine” to wystawa ukraińskiej artystki Dany Kaveliny (ur. 1995), odkrywająca przeplatające się ze sobą historie Polaków, Ukraińców i Żydów we Lwowie (Lemberg) podczas drugiej wojny światowej. Sercem wystawy jest godzinny film Kaveliny – wyrazista i bezkompromisowa podróż w głąb wydarzeń towarzyszących niemieckiej okupacji 1941 r. i wynikających z niej brutalnych pogromów.

Kavelina z ukraińskiej perspektywy niestrudzenie docieka roli zarówno ofiar, jak i prześladowców. Jej dzieło mobilizuje widza do tego, by stawił czoła trudnym historiom, by oparł się pokusie uproszczenia lub uciszenia przeszłości. Za pomocą poetyckiego języka, ręcznie przygotowanych animacji oraz drobiazgowo zaprojektowanej scenografii artystka udziela głosu ofiarom i tworzy przestrzeń, w której pamięć staje się namacalna i etycznie nagląca.

Wystawa zawiera elementy filmowej scenografii – fragmenty wstrząsającego świata stworzonego przez samą artystkę – które umożliwiają odwiedzającym fizyczne zanurzenie się w atmosferze „The Lemberg Machine”.

Pokazy filmu odbędą się w wyznaczonych godzinach. Udostępnione wygodne siedzenia zachęcają odwiedzających do odkrywania dzieła w pełni.

W czasach, kiedy kwestie odpowiedzialności historycznej, narracje nacjonalistyczne i polityka pamięci kolejny raz kształtują dyskurs publiczny w różnych zakątkach Europy, praca Kaveliny wnosi głęboko osobistą, artystycznie rygorystyczną i politycznie donośną perspektywę.

Prezentacja filmu w Galerii Labirynt będzie jego polską premierą.

Film powstał na zamówienie festiwalu steirischer herbst ’23. W 2024 r. dołączył do zbiorów warszawskiego MSN.

Operator obrazu, montaż, postprodukcja: Mykhailo Chelnokov
Dekoratorki: Anna Nykytiuk, Uliana Pikhorovych
Animatorka: Olena Airiyants
Aktorka: Kateryna Turenko

Dana Kavelina (ur. 1995, Melitopol, Ukraina) to artystka i reżyserka filmowa. Pracuje z tekstem, malarstwem, grafiką, wideo oraz instalacją, tworzy animowane filmy badające osobiste i historyczne traumy oraz postrzeganie wojny poza oficjalnymi narracjami.

Wystawa w ramach projektu „Proste pytania – trudne odpowiedzi”.

Dofinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego pochodzących z Funduszu Promocji Kultury

otwarcie wystawy: 10.05.2025 (sobota), godz. 18.00
gdzie: Galeria Labirynt, ul. ks. J. Popiełuszki 5, Lublin
język: wydarzenie w języku polskim; tłumaczenie na PJM: Ewelina Lachowska, tłumaczenie na jęz. ukraiński: Volodymir Dyshlevuk, tłumaczenie na jęz. angielski: Hubert Bania
wystawa czynna do: 22.06.2025 (wt.-niedz., godz. 12.00-19.00)
wstęp: 8 zł bilet normalny, 4 zł bilet ulgowy (na wernisaż wstęp wolny)

kuratorka: Katarzyna Sagatowska

wydarzenia towarzyszące:

• 8.06.2025, godz. 16.00 (niedziela) Rozmowa o zmęczeniu, sztuce i jałowym biegu – spotkanie z Martą Zgierską i Katarzyną Sagatowską
• 14.06.2025, godz. 16.00 (sobota)  autorskie oprowadzanie po wystawie „Jałowy bieg”

Jałowy bieg to stan zawieszenia – przestrzeń, w której działanie nie prowadzi do zmiany, a energia rozprasza się w pustce. To utknięcie w systemie, w którym wysiłek nie przekłada się na postęp. To pulsacja bez efektu, rozpędzone koło, które niczego nie wprawia w ruch.

Wystawa łączy fotografie i instalacje przestrzenne, w których ciało mierzy się z ograniczeniem, powtarzalnością i napięciem. W kontekście narastającej niestabilności społecznej i ekologicznej staje się refleksją nad zmęczeniem, utratą sprawczości i próbą odnalezienia stanu, który nie byłby wyłącznie stratą energii.

Na pierwszy plan wystawy wysuwa się motyw pustynnienia – piasek zgrzyta w zębach i osadza się na wargach, ciężar narasta od środka. To opowieść o osobistej porażce, kulturowym wysychaniu i utracie kierunku. Jałowienie dotyka nie tylko krajobrazu, ale i kobiecego ciała – wyczerpanego oczekiwaniami, podporządkowanego rytmom, które nie prowadzą do odnowy. Wystawa odziera kobiece doświadczenie z płodności – biologicznej i twórczej.

To także refleksja nad procesem: nad zmaganiem się z materią, myślami i własnym impasem rozgrywającym się na tle kultury sukcesu, nieustannego pośpiechu i często pozornej produktywności. Tu nie ma spektakularnych gestów. Jest monotonna walka z entropią, powtarzalność prób działania mimo świadomości, że wysiłek nie oznacza rezultatów.

Tymczasem pustynia po prostu jest – obojętna, rozciągnięta w czasie i przestrzeni jak płótno, z którego wymazano wszystkie znaki. Gdzie każdy krok grzęźnie w niestabilnym gruncie, piasek zasypuje oczy, a spierzchnięte usta przypominają o oskomie, o pragnieniu, którego nie da się zaspokoić. Pustynia jest przestrzenią dezorientacji, zamazywania pamięci, złudzeń, narastającej maligny. Jedyne co wokół i co w środku to pustka. Nie ma dróg – są tylko ślady, które gorący wiatr zasypuje szybciej, niż można je zostawić.

Wystawa w ramach projektu „Proste pytania – trudne odpowiedzi”.

Dofinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego pochodzących z Funduszu Promocji Kultury

Otwarcie: 31.03.2025 (poniedziałek), godz. 19.00
Gdzie: Galeria Labirynt, ul. ks. J. Popiełuszki 5, Lublin
Język: polski, tłumaczenie na język angielski: Konrad Szulga; tłumaczenie na PJM: Ewelina Lachowska. Brak tłumaczenia na język ukraiński.
Wystawa czynna do: 19.04.2025 (wt.-niedz., godz. 12.00-19.00)
Wstęp: 8 zł bilet normalny, 4 zł bilet ulgowy (na wernisaż wstęp wolny)

Prof. Mieke Bal, jedna z najwybitniejszych badaczek kultury o bogatym dorobku akademickim, zaprezentuje się lubelskiej publiczności także jako artystka.

Instalacja wideo oraz fotografie składające się na wystawę nie tworzą linearnej narracji, lecz oferują rozproszone epizody, które – podobnie jak w powieści Cervantesa – są fragmentaryczne, niespójne i wielowarstwowe. Czas przestaje mieć znaczenie, a linearność opowieści jest zastąpiona przez powtarzalne, często bezcelowe działania bohaterów. Zwiedzający są zachęcani, by samodzielnie konstruować historie z elementów instalacji za każdym razem na nowo, odkrywając głębokie związki między przeszłością a teraźniejszością, ponieważ – jak mówi autorka ekspozycji za Françoise Davoine – „dawniej jest dziś”.

Jednym z kluczowych tematów wystawy jest kwestia niemożności opowiedzenia traumy. W wielu epizodach, jak „Jąkanie narracyjne” czy „Bezcelowy altruizm”, bohaterowie próbują opowiadać swoje historie, ale są zamknięci w traumatycznych doświadczeniach. Don Kichot staje się figurą nie tylko szaleństwa, ale także bezsilności wobec realiów współczesnego świata. Próbuje naprawić zło wokół siebie, ale jego działania często kończą się porażką – nie dlatego, że brakuje mu woli, lecz dlatego, że świat, w którym żyje jest zbyt skomplikowany, by zrozumieć jego szlachetne intencje.

Sztuka dla Mieke Bal staje się narzędziem badawczym,  a „obrazowe myślenie” pozwala zdiagnozować współczesne problemy (masowe migracje, przemoc, zniszczenie planety), zmusza do zastanowienia się nad nimi i szukania sposobów przeciwdziałania.

Wystawa wykorzystuje koncepcję empatii jako narzędzia do oddziaływania na widza w obliczu traumy i przemocy. Don Kichot, klasyczny „szalony rycerz”, zostaje przekształcony w „smutnego rycerza”, którego działania stają się wyrazem frustracji i bezsilności wobec cierpienia innych. Bal podkreśla, że pomimo pozornej bezcelowości prób niesienia pomocy, empatia pozostaje kluczowym narzędziem w walce z dehumanizacją.

(Mateusz Wszelaki)

kuratorki: Małgorzata Gamrat, Elżbieta Błotnicka-Mazur
współpraca: Mateusz Wszelaki
aranżacja: Waldemar Tatarczuk
koordynacja: Diana Kołczewska
realizacja: Rafał Garula, Jarosław Mitura, Adam Oroń
promocja: Alicja Gieleta
identyfikacja wizualna: Florentyna Nastaj

partnerzy: Katolicki Uniwersytet Lubelski Jana Pawła II, Centrum Sztuki WRO

Więcej informacji: link do wydarzenia

Żegnamy wystawę „100 lat w Labiryncie”!

Kiedy: 9.03.2025 (niedziela), godz. 17.00
Gdzie: Galeria Labirynt, ul. ks. J. Popiełuszki 5, Lublin
Wstęp wolny

Po zamknięciu części historycznej, która gromadziła prace artystów i artystek związanych z Labiryntem w ciągu ostatniego półwiecza, główną rolę odgrywała na wystawie teraźniejszość i przyszłość. W ten sposób, poprzez kolejne rozdziały, zamiast pozostawać niezmiennym obiektem czy zatrzymanym w czasie kadrem, wystawa stała się opowieścią, otwartą przestrzenią. Na tej odsłonie ekspozycji eksplorowaliśmy, czym zajmują się obecnie młode osoby artystyczne i zaprosiliśmy je do aktywnego włączenia się w tworzenie Galerii w kolejnych 50 latach.

W trakcie finisażu odbędą się dwa performanse odwołujące się do tożsamości, natury i przeszłości. Osoby performerskie połączą osobiste doświadczenia z uniwersalnymi pytaniami o przetrwanie, zmienność oraz nasze związki z otaczającym światem. Spotkają się tu różne historie i perspektywy – queerowe wizje ekosystemów oraz refleksje nad czasem, pamięcią i tym, co ukształtowało nas na przestrzeni lat.

To zaproszenie do wspólnej podróży, która łączy przeszłość z teraźniejszością, aby móc pełniej wyobrazić sobie przyszłość. To idealne domknięcie narracji, która towarzyszyła wystawie.

Osoby performerskie:
Niko (on/ono) – samozwańcza osoba pisarska z pasją do samorozwoju, ciągłego próbowania nowych rzeczy, edukowania siebie i innych. Inspirację czerpie queerowej z ekologii. ⅓ kolektywu TransCendens, intersekcjonalnej anarchistycznej grupy osób neuroróżnorodnych działających z queerem i dla queeru.
Dar Savulayner (ono/jeno) – osoba aktywistyczna, emigrancka i transpłciowa.

Więcej o zamkniętej już części historycznej wystawy i dotychczasowych wydarzeniach towarzyszących przeczytacie tutaj.

Wystawa w ramach projektu „Galeria Labirynt – od galerii obrazów do galerii dla ludzi”.

Dofinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego w ramach programu Narodowego Centrum Kultury: Kultura-Interwencje. Edycja 2024

Sfinansowane przez Unię Europejską w ramach Krajowego Planu Odbudowy.

Wernisaż: 7.03.2025 (piątek), godz. 19.00; autorskie oprowadzanie po wystawie: 8.03.2025 (sobota), godz. 14.00 (więcej)
Gdzie: Galeria Labirynt, ul. ks. J. Popiełuszki 5, Lublin
Język: wydarzenie w języku polskim. Tłumaczenie na PJM: Marta Stępniak. Tłumaczenie na język ukraiński: Volodymyr Dyshlevuk. Brak tłumaczenia na język angielski.
Wystawa czynna do: 19.04.2025 (wt.-niedz., godz. 12.00-19.00)
Wstęp: 8 zł bilet normalny, 4 zł bilet ulgowy (na wernisaż wstęp wolny)

Kuratorka: Monika Rejman

Artystka, pochodząca z niewielkiej wsi na granicy polsko-ukraińskiej, bada historię i kulturowe doświadczenia pogranicza jako część własnej tożsamości. Powstaje patchwork – wielobarwna tkanina łącząca osobiste wspomnienia i historię miejsca – składająca się z przydrożnych kapliczek, opustoszałych cerkwi, skrawków materiałów po babci, wspomnień dzieciństwa i śladów wielokulturowej przeszłości regionu.
Tytułowe „wiano” odwołuje się do dawnej tradycji wnoszenia posagu. Ciemierkiewicz ukazuje, jak ten symbol dawnych zwyczajów przeobraża się w kontekście współczesnych presji społecznych, migracji i patriarchalnych wzorców. Kontekstem do powstałych prac są zebrane przez artystkę herstorie kobiet – babek, sąsiadek i sióstr – splatające się z wieloetniczną historią regionu. Dla artystki „wiano” to nie biernie odziedziczony spadek, lecz rzeczywistość, którą stale przepracowuje.

Magdalena Ciemierkiewicz – artystka wizualna urodzona w 1992 w Rzeszowie. Absolwentka Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie (2016), gdzie realizuje pracę doktorską pt. “Herstoria na wiele głosów” w pracowniach prof. Andrzeja Rysińskiego i prof. Krzysztofa Wodiczko. Kluczowe w jej twórczości jest doświadczenie kulturowe pogranicza polsko-ukraińskiego oraz osobista perspektywa. Dotyka tematów takich jak wielowymiarowa tożsamość, historie kobiet oraz przenikanie się kultur i form duchowości. Pracuje także z kontekstem trudnego dziedzictwa historycznego i form pamięci. Wykorzystuje różne media, m.in. tkaninę, grafikę, wideo i głos. W 2024 roku otrzymała nagrodę Claus Michaletz Preis (Niemcy). Swoje prace prezentowała m.in. w KVOST (Berlin, 2024), Tiger Strikes Asteroid (Los Angeles, 2024), ISCP (Nowy Jork, 2024), BWA Bydgoszcz (2024), Galerii Białej w Lublinie (2022), BWA Krosno (2022).

Wystawa stanowi podsumowanie kształcenia w Szkole Doktorskiej Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie. Promotorem pracy doktorskiej pt. „Herstoria na wiele głosów” jest prof. Andrzej Rysiński.

Wystawa w ramach projektu „Proste pytania – trudne odpowiedzi”.

Dofinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego pochodzących z Funduszu Promocji Kultury

Otwarcie wystawy: 17.01.2025 (piątek), godz. 19.00; after od 20.00: #artafterdark – Cezz & Kinga Rue [szczegóły]
Gdzie: Galeria Labirynt, ul. ks. J. Popiełuszki 5, Lublin
Język: wydarzenie w języku polskim. Tłumaczenie na PJM; tłumaczy Ewelina Lachowska. Tłumaczenie na język ukraiński; tłumaczy Volodymyr Dyshlevuk. Tłumaczenie na język angielski; tłumaczy Hubert Bania.
Wystawa czynna do: 9.03.2025 (wt.-niedz., godz. 12.00-19.00)
Wstęp: 8 zł bilet normalny, 4 zł bilet ulgowy (na wernisaż wstęp wolny)

osoby artystyczne:

• Sebastian Bal, Marta Bogdańska, Karolina Burzak, Marcin Derda, Samuel Kłoda, Dawid Konopka, Bartosz Korszun, Kacper Kucharczyk, Suzette Lautreamont, Nicole Lipiński, Marianna Marszałkowska, Michał Myszkowski, Florentyna Nastaj, Ola Nenko
• Oskar Dawicki, Dariusz Fodczuk, Arti Grabowski, Kali Katharsis, Katarzyna Kozyra, Aleksandra Kubiak, Milkbaby, Przemysław Piniak, Filipka Rutkowska, Bożna Wydrowska
• Katarzyna Bogusz, Kacper Greń i Kuba Szreder, Konrad Gubała, Michał Iwański, Alicja Kochanowicz i Maciej Kwietnicki, Maciej Nowacki, Weronika Nowojska, Tomek Paszkowicz, Hanna Shumska, Paula Szymańska

zespół kuratorski: Waldemar Tatarczuk, Mateusz Wszelaki

Nowa odsłona wystawy „100 lat w Labiryncie – otwarta przestrzeń” znowu staje się miejscem spotkania różnych języków i mediów artystycznych, eksplorując, czym zajmuje się młode pokolenie twórców i twórczyń. Prace prezentowane w tej części wystawy, wybrane w drodze otwartego naboru, reprezentują szeroki wachlarz dziedzin – od sztuk wizualnych, przez instalacje, po nowe technologie i performans. To różnorodność, która staje się kluczowym punktem do refleksji nad współczesną sztuką.

Wystawa jest próbą zrozumienia, w jaki sposób młode osoby artystyczne łączą pozornie przeciwstawne wątki, szukając nowych ścieżek twórczości. Ich prace otwierają dialog między tradycją a nowoczesnością, lokalnością a globalizmem, emocjonalnością a technologią. Dążenie do badania tych relacji nie jest tylko teoretycznym ćwiczeniem, lecz konkretnym, praktycznym krokiem ku kreowaniu nowego, młodego pokolenia artystycznego, które nie boi się przekraczać granic i redefiniować kanonów sztuki. Kuratorską powinnością w przypadku tej ekspozycji nie jest szukanie stycznej narracji, a odczytanie z jakimi nastrojami mamy do czynienia.

Labirynt jako instytucja pozostaje wierny swojej misji otwartości i ciągłej zmiany. Wystawa, podobnie jak galeria, to żywa struktura, w której kolejne pokolenia twórców nie tylko czerpią z przeszłości, ale również kreują nowe konteksty i znaczenia, dostosowane do współczesnych wyzwań.

Więcej o zamkniętej już części historycznej wystawy i dotychczasowych wydarzeniach towarzyszących przeczytacie tutaj.

Wystawa w ramach projektu „Galeria Labirynt – od galerii obrazów do galerii dla ludzi”.

Dofinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego w ramach programu Narodowego Centrum Kultury: Kultura-Interwencje. Edycja 2024

Sfinansowane przez Unię Europejską w ramach Krajowego Planu Odbudowy.

Tytułowa krew odnosi się do głównego surowca energetycznego, jakim jest ropa, i jej roli w obiegu międzynarodowym. Brudna, bo jej zastosowanie obróciło się przeciwko ludzkości i przyrodzie. Za sprawą ropy cywilizacja prze do przodu, pociągając jednocześnie za sobą degradację środowiska naturalnego. Historia ropy to opowieść o konfliktach geopolitycznych, rozwoju cywilizacji, technologii, silnej konkurencji, dominacji i globalnym ociepleniu, degradacji środowiska naturalnego, w którym żyjemy. Ropa naftowa bywa dobrodziejką, a jednocześnie stała się sprawczynią niepokoju.

Otwarcie wystawy: 14.12.2024 (sobota), godz. 18.00
after: godz. 20.00 – madmapper [Sergey Novitskiy]
Gdzie: Galeria Labirynt, ul. ks. J. Popiełuszki 5, Lublin
Język: otwarcie w języku polskim. Tłumaczenie na PJM; tłumaczka: Ewelina Lachowska. Tłumaczenie na język angielski; tłumacz: Hubert Bania, tłumaczenie na język ukraiński; tłumacz: Volodymyr Dyshlevuk.
Wystawa czynna do: 23.02.2025 (wt.-niedz., godz. 12.00-19.00)
Wstęp: 8 zł bilet normalny, 4 zł bilet ulgowy (na wernisaż wstęp wolny)
Kurator: Waldemar Tatarczuk

Bohaterką wystawy Barbary Gryki jest ropa naftowa – „brudna krew”, która krąży w żyłach postnaturalnego organizmu, jakim jest świat doby antropocenu.

Ropa to energia i życie. Ropa to śmierć, objawiająca się pod postacią skażenia środowiska, wojen surowcowych i widma katastrofy klimatycznej. Ropa to złoto nowoczesności – ale czarne, wydobywane z piekielnych czeluści ziemi.

Nie sposób opowiadać o ropie naftowej, nie mówiąc o współczesnym świecie – i vice versa. Opowieść, którą stworzyła Barbara Gryka, ma formę postinternetowej operetki przedstawionej w formie multimedialnej instalacji.

W centrum narracji artystka umieszcza postać Ignacego Łukasiewicza – Polaka z ormiańskimi korzeniami, od którego w XIX wieku zaczyna się trwająca do dziś cywilizacyjna epopeja napędzana ropą. To właśnie Łukasiewicz, romantyk i patriota z okresu zaborów, jako pierwszy rozpoznał kryjący się w tym surowcu nieograniczony potencjał, opracował pionierską metodę jego rafinacji i wynalazł lampę naftową, która rzuciła nowe światło na proces postępu. Pierwsze naftowe Eldorado powstało właśnie na dzisiejszych polskich ziemiach, w okolicach Krosna, gdzie Łukasiewicz zaczął eksploatować złoża ropy.

W narracji Barbary Gryki historyczna postać zmienia się w figurę mitologiczną: Łukasiewicz jest Prometeuszem. Artystka podąża za temperamentem wynalazcy i przedsiębiorcy, który na ropie zbił fortunę, ale zarazem był idealistą i filantropem. Łukasiewicz swoją rolę w społeczeństwie postrzegał właśnie w prometejskich kategoriach. Wierzył, że jego odkrycia zmienią świat na lepsze, pchną go na drogę postępu. Nie pomylił się, choć bez wątpienia postać świata, który powstał na fundamencie jego inwencji odbiega radykalnie od utopijnej wizji, którą sobie wyobrażał.

W „Brudnej krwi” pojawia się również Zeus. W antycznych wierzeniach ten bóg okrutnie ukarał Prometeusza za próbę przekazania ludziom boskich mocy. W pracy Barbary Gryki Zeus przybiera postać Rockefellera  – figury symbolizującej władzę pieniądza i zasadę chciwości. W tej wersji mitologicznej opowieści Prometeusz jest pracownikiem stacji benzynowej, na którą miliarder przybywa, by zatankować swój samochód.

Za pomocą animacji komputerowych, obrazów generowanych przez sztuczną inteligencję i montażu materiałów z internetu, Barbara Gryka tworzy wielowymiarową narrację, w której w ropie odbija się pełen sprzeczności obraz współczesnego świata. Ropa to surowiec o ogromnym wpływie na polityczną, ekonomiczną i ekologiczną rzeczywistość. Jednocześnie – wydobywana z głębin ziemi, pochodząca z otchłani czasu – jest materializacją prastarej, chtonicznej energii, która zostaje wyzwolona przez nowoczesnego człowieka. Źródła ropy są jednocześnie źródłami dobrobytu i nierówności, paliwem postępu i siłą napędową wojen. Narracja wystawy Gryki rozgrywa się zatem tu i teraz, ale zarazem w uniwersalnym wymiarze mitu. Dyskurs bohaterów artykułowany nie jest zaś prozą, lecz – jak w operze – w postaci poezji i pieśni, która jest być może jedyną formą zdolną pomieścić złożoność i ambiwalentny charakter naftowej materii.

animacje 3D: Barbara Gryka, Agata Konarska, Daniil Revkovskyi
tekst opery: Aleksandra Konarska
kompozytor: Piotr Michalczuk
wideo z materiałów archiwalnych i ai: Daniil Revkovskyi
program edukacyjny: Patryk Dariusz Gacki, Maciej Kryński
śpiewacy: Łukasz Konieczny, Anna Werecka
rap: Jan Albert Cieślak, Paweł Bednarczyk-Bahus
operator: Marcin Polar

Sfinansowano ze środków Fundacji Artystyczna Podróż Hestii.
Partner: Fundacja Artystyczna Podróż Hestii i STU ERGO Hestia S.A.

„Jad. Elektrownia wodna” to nowa wystawa jednego z najciekawszych współczesnych artystów ukraińskich Daniila Revkovskyiego. Głównym bohaterem projektu jest fikcyjna postać Leonida Karensky’ego, z pieczołowicie wykreowaną biografią specjalnie na potrzeby wystawy. Ekspozycja jest zapowiedzią większego projektu artysty o muzyce lat 70.

Otwarcie wystawy: 6.12.2024 (piątek), godz. 20.00
Gdzie: Galeria Labirynt, ul. ks. J. Popiełuszki 5, Lublin
Język: otwarcie w języku polskim. Tłumaczenie na PJM; tłumaczka: Jolanta Gromada. Tłumaczenie na język ukraiński; tłumacz: Volodymyr Dyshlevuk. Tłumaczenie na język angielski; tłumacz: Hubert Bania.
Wystawa czynna do: 5.01.2025 (wt.-niedz.), godz. 12.00-19.00
Wstęp: wolny

Kurator: Waldemar Tatarczuk

Daniil Revkovskyi kreuje biografię Leonida Karensky’ego, który pracował w elektrowni wodnej w Dnieprze, a w wolnym czasie współtworzył zespół muzyczny. Od początku 1974 roku miał wizje przyszłości swojego nienarodzonego dziecka, od jego rozwoju w łonie matki do śmierci w trolejbusie przy elektrowni wodnej w 2024 roku. Te obsesyjne myśli doprowadziły go do popełnienia samobójstwa w grudniu 1974 roku. Projekt jest trailerem większej pracy o zespołach muzycznych lat 70. Efektem końcowym będzie występ dwóch zespołów muzycznych z piosenkami o pogodzie.

Daniil Revkovskyі pochodzi z Charkowa na Ukrainie, łączy różne formaty praktyk artystycznych (instalacje, rekonstrukcje, wideo, archiwa), badając konteksty i krajobrazy przemysłowych regionów Ukrainy. Ukończył Państwową Akademię Projektowania i Sztuki w Charkowie, specjalizując się w projektowaniu graficznym. Był nominowany do nagrody PinchukArtCentre w latach 2018, 2020 i 2022 w duecie z Andrijem Rachynskim. Zdobywcy nagrody publiczności PinchukArtCentre Prize 2020 za projekt „Hooligans”. W 2022 roku zdobyli główną nagrodę Allegro Prize. W 2024 r. Daniil Revkovskyi i Andriy Rachynskyi reprezentowali Ukrainę na 60. Biennale w Wenecji.

Rezydencja organizowana jest jako część projektu CreArt 3.0 #stringing_together, współfinansowanego w ramach programu Unii Europejskiej „Kreatywna Europa”.

Najnowsza wystawa Gabrieli Benedeti, którą od czwartku będzie można oglądać w Galerii Labirynt 2, wnikliwie bada relacje między człowiekiem, środowiskiem a przemysłem. Benedeti, znana z zaangażowanego podejścia do sztuki, prezentuje tym razem instalacje audio-wizualne. Artystka nie tylko dokumentuje i obserwuje, ale także konfrontuje publiczność z pytaniami o nasze wybory energetyczne. Jej wystawa to zaproszenie do refleksji nad odpowiedzialnością za środowisko i przyszłością planety.

Otwarcie wystawy: 5.12.2024 (czwartek), godz. 17.00
Gdzie: Galeria Labirynt 2, ul. Grodzka 3, Lublin
Język: otwarcie w języku polskim. Tłumaczenie na PJM; tłumaczka: Jolanta Gromada. Tłumaczenie na język ukraiński; tłumacz: Volodymyr Dyshlevuk. Tłumaczenie na język angielski; tłumacz: Hubert Bania.
Wystawa czynna: 6-8.12.2024 (pt.-niedz.), godz. 15.00-19.00
Wstęp wolny

Kuratorka: Magdalena Linkowska

Gabriela Benedeti jest uważną obserwatorką otoczenia, w którym tworzy. Sztuka jest dla niej zarówno pasją, jak i narzędziem zmian i dialogu. Benedeti w swojej praktyce artystycznej zajmuje się min. fotografią dokumentalną, autoportretem, sztuką wideo, czy techniką wideojokey.

Na obecnej wystawie artystka przedstawia audio-wizualne instalacje z użyciem wideo mappingu, gdzie przy użyciu węgla kamiennego i peletu drzewnego analizuje wpływ przemysłu energetycznego na naszą codzienność. Wykorzystując zaawansowane techniki wizualne i metaforyczne zestawienia, artystka dekonstruuje pojęcie „zrównoważonej energii”, zachęcając do krytycznej refleksji nad wyborami energetycznymi. Gabriela Benedeti w swoich instalacjach zestawia dwa pozornie odległe, lecz powiązane przemysły: węglowy w Polsce i produkcję pelletu drzewnego w Portugalii. Poprzez to porównanie ukazuje, że choć formy eksploatacji zasobów różnią się, ich skutki ekologiczne i społeczne są równie destrukcyjne.

Rezydencja organizowana jest jako część projektu CreArt 3.0 #stringing_together, współfinansowanego w ramach programu Unii Europejskiej „Kreatywna Europa”.

Gabriela Benedeti jest artystką wizualną, ma tytuł magistra cyfrowych studiów audiowizualnych Uniwersytetu w Aveiro (2017). W ciągu ostatnich lat zgłębia dziedzinę audiowizualną, badając jej różnorodne języki i techniki poprzez projekty skupione głównie na sektorach kultury, środowiska i edukacji. Na nowej wystawie Gabriela Benedeti poszerza swój repertuar artystyczny, eksperymentując z nowymi narzędziami i technikami, takimi jak mapowanie wideo i obwody elektryczne oparte na Arduino.

Poprzez swoją praktykę artystyczną pokazuje nierozerwalny związek między sztuką a życiem, wierząc, że jej dzieła nie tylko odzwierciedlają jej osobiste doświadczenia, ale także służą jako narzędzie do refleksji społecznej i środowiskowej. Prace Gabrieli Benedeti odzwierciedlają jej zaangażowanie zarówno jako artystki, jak i żywej istoty, przeplatając twórczą ekspresję z pilnym dyskursem środowiskowym.

Labirynt nie jest white cubem; ani fizycznie ani – tym bardziej – mentalnie. Poprzednie projekty zostawiają tu ślady, zarówno symboliczne, jak i fizyczne, sztuka pozostaje w ciągłym, krytycznym dialogu z rzeczywistością, która na bieżąco współtworzy program instytucji, otwartej na to, co nieprzewidziane.

W przeszłości Labiryntu obecne są wielkie postaci polskiej i międzynarodowej sztuki, ale w perspektywie „100 lat w Labiryncie” poprzednie pół wieku nie jest źródłem kultu przodków. Przeciwnie, jeżeli od artystycznych „przodków” i „przodkiń”, których prace zgromadzone są w historycznej części wystawy, można się czegoś nauczyć, to między innymi stronienia od jakichkolwiek kultów. A także pamiętania, że artefakty sztuki są wartościowe o tyle, o ile są nośnikami postaw, idei i międzyludzkich relacji. I tego, że mając wybór między buchalterią rynku sztuki a artystyczną biurokracją, najlepiej wybrać trzecią drogę.

Czy jest to uniwersalny przepis na artystyczną instytucję? Zapewne nie; nie każda galeria może, potrafi i chce być Labiryntem; nie każda też nim być powinna. Z drugiej strony w momencie, w którym tak gorąco dyskutujemy o przyszłości instytucji w Polsce, dobrze, że istnieje taka, która jest świadoma, że przyszłość – kolejne pół wieku – już trwa.

[Stach Szabłowski, fragment tekstu o wystawie „100 lat w Labiryncie”]

 

100 lat w Labiryncie

Gdzie: Galeria Labirynt, ul. ks. J. Popiełuszki 5, Lublin
Wystawa czynna do: 5.01.2025 (wt.-niedz., godz. 12.00-19.00)
Wstęp: 8 zł bilet normalny, 4 zł bilet ulgowy

Kurator: Waldemar Tatarczuk

Wystawa „100 lat w Labiryncie” składa się z kilku części, które wchodzą ze sobą w dialog i jednocześnie tworzą odrębne światy. Pierwotnie były to: pierwsze 50; pomiędzy; drugie 50. Mowa jest zatem o Galerii Labirynt w latach 1974-2074. Po zamknięciu części historycznej, która gromadziła prace artystów i artystek związanych z Labiryntem w ciągu ostatniego półwiecza, główną rolę odgrywa na wystawie teraźniejszość i przyszłość. W ten sposób, poprzez kolejne rozdziały, zamiast pozostawać niezmiennym obiektem czy zatrzymanym w czasie kadrem, wystawa staje się opowieścią, otwartą przestrzenią. Nie chcemy bowiem wyłącznie celebrować przeszłości – byłoby to zaprzeczeniem idei Galerii Labirynt. Równie ważnym celem tej wystawy jest próba odpowiedzi na pytanie – co dalej, jakie ma być kolejne 50 lat?

A oto, co obecnie można oglądać w ramach wystawy „100 lat w Labiryncie”:

Pomiędzy

Tę część wystawy tworzą w dużej mierze prace wideo twórców i twórczyń, obecnych w programie Labiryntu w minionych latach.

Osoby artystyczne: Anna Baumgart, Wojciech Bąkowski, Przemek Branas, Oskar Dawicki, Katarzyna Górna; Barbara Gryka, Julia Golachowska, Jonasz Chlebowski; Sarah Hill, Paweł Korbus, Katarzyna Kozyra, Robert Kuśmirowski, Joanna Rajkowska, R.E.P., Wiktor Stribog, Ala Urwał, Franek Warzywa i Młody Budda, Anna Zaradny

Otwarta przestrzeń

Każda osoba, która odwiedziła wystawę „100 lat w Labiryncie” w pierwszych tygodniach od jej otwarcia, widziała jedną salę wystawową wypełnioną pracami reprezentującymi pierwszą 50-kę, a także prace, które sytuują się „pomiędzy”. W drugiej sali nie było niczego poza pozostałościami po „Curorcie Vieniava” oraz pudłami. Po czterech tygodniach trwania wystawy pojawiły się tu nowe obiekty młodych osób artystycznych, które odpowiedziały na nasz open call.

Osoby artystyczne: Katarzyna Bogusz, Stanisława Fidor-Tatarczuk, Konrad Gubała, Kacper Greń i Kuba Szreder, Michał Iwański, Wiktoria Janowska, Alicja Kochanowicz i Maciej Kwietnicki, Kolektyw Łaski, Włodzimierz Maciejczyk, Irena Mykoliv, Weronika Nowojska, Tomek Paszkowicz, Maciej Nowacki, Hanna Shumska, Paula Szymańska, Dominika A. Wasilewska, Gabriela Żylińska

[więcej]

Blisko ciemności 2 [do 1.12]

Wystawa inspirowana filmem „Near dark” z 1987, w reżyserii Kathryn Bigelow. Podobnie jak w filmie, zamiast prostego gatunkowego chwytu, ekspozycja skupia się na doświadczeniu postaw artystycznych zainteresowanych przełamywaniem konwencji. Poszukiwania alternatywnych sposobów wyrażania własnej osobowości, negocjowania kwestii tożsamości i związanej z tym widzialności. Ekspozycja wyróżniona Nagrodą Specjalną Fundacji Sztuki Polskiej ING na Warsaw Gallery Weekend 2024.

Osoby artystyczne: Eliza Chojnacka, Klaudia Figura, Konrad Gubała, Czaro Malinkiewicz, Paweł Marcinek, Przemysław Piniak, Zuza Piekoszewska, Maria Pietras, Maryna Sakowska, Mikołaj Sobotka, Bartosz Zaskórski
Kurator: Przemek Sowiński / galeria Łęctwo

[więcej]

Więcej o zamkniętej już części historycznej wystawy i dotychczasowych wydarzeniach towarzyszących przeczytacie tutaj.

Wystawa w ramach projektu „Galeria Labirynt – od galerii obrazów do galerii dla ludzi”.

Dofinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego w ramach programu Narodowego Centrum Kultury: Kultura-Interwencje. Edycja 2024

Sfinansowane przez Unię Europejską w ramach Krajowego Planu Odbudowy.

Honorowy patronat Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego

Zapraszamy na otwarcie wystawy i premierę filmu „Wolność” Ksenii Medwedetskiej. Podczas wernisażu odbędzie się prezentacja i dyskusja z osobami zaangażowanymi w proces tworzenia filmu.

Otwarcie wystawy: 8.11.2024 (piątek), godz. 18.00–20.30
Gdzie: Biblioteka Azyl Galerii Labirynt, ul. Lipowa 13 (wejście od ul. Ofiar Katynia)
Język: wydarzenie w języku polskim. Tłumaczenie na PJM; tłumaczka: Jolanta Gromada. Brak tłumaczenia na język angielski i język ukraiński.
Dostępność: Wydarzenie odbywa się na parterze, w przestrzeni wolnej od barier architektonicznych.
Wystawa czynna do: 6.12.2024 (wt.-czw., godz. 13.00-18.00)
Wstęp wolny

Kolekcja ubrań artystycznych, mająca nazwę „Wolność”, ma na celu pokazać człowieka przechodzącego przez traumatyczne doświadczenie z emocjami i stanami wewnętrznymi towarzyszącymi temu procesowi, uwalniającego się od ciężarów na drodze do swojego szczęścia. Jednocześnie pokazuje ewolucję samopoczucia od desperacji i braku nadziei ku odzyskaniu harmonii i nawiązaniu kontaktu ze sobą. Każdy z pięciu strojów pokazuje pewien etap na tej drodze, przekazuje nastrój za pomocą elementów, wykorzystanych w tej pracy, wzorów, struktur, kolorów i kształtów. Ma również swoją historię i przekaz, bazujące na własnym doświadczeniu.

– W tej kolekcji podejmuję kwestię traumatycznego doświadczenia ogólnie, a nie jakąś konkretną traumę. Myślę, że stany, przekazane przeze mnie w tym projekcie, są dość powszechne i znane podczas przeżywania trudnych sytuacji, więc każdy będzie mógł dostrzec siebie i swoją sytuację w tym, co zobaczy. Być może ktoś potrzebuje wsparcia albo poczucia, że się nie jest samemu. Ważne jest też rozumienie tego, że trauma bądź doświadczenie traumatyczne kształci w nas pewne schematy zachowawcze, które nie są raczej pomocne, a nawet bardzo często są to wręcz destrukcyjne schematy. Rozumienie i akceptacja istnienia jakiegokolwiek problemu już jest dobrym początkiem prowadzącym do rozwiązania. Lecz różnica polega na tym, jakie to rozwiązanie – pisze osoba artystyczna.

Ksenia Medwedetska: – Cześć, nazywam się Xenia, jestem artystką, a moim narzędziem do przekazywania pomysłów światu jest włóczka i wełna! Pochodzę z Ukrainy, przeprowadziłam się do Polski na studia. Najpierw studiowałam na KUL-u, później przeniosłam się na studia zdalne na inną uczelnię. Swoje pasje łączę i nadaję kształt w postaci sztuki. Studiuję psychologię na uniwersytecie WSB-NLU w Nowym Sączu, a dzierganiem zajmuję się od 12 lat. Ten rodzaj rękodzieła wybrałam jako pasję jeszcze w dzieciństwie, a teraz nie potrafię wyobrazić dzień bez tworzenia. Jestem przekonana, że sztuka jest nie tylko zwierciadłem duszy, ale też potrafi uleczyć człowieka od trudnych doświadczeń. Tu właśnie jest temat mojej kolekcji ubrań „Wolność”.

Otwarcie wystawy: 23.10.2024 (środa), godz. 18.00
Gdzie: Galeria Labirynt, ul. ks. J. Popiełuszki 5, Lublin
Język: otwarcie w języku polskim. Tłumaczenie na PJM; tłumaczka: Marta Stępniak. Tłumaczenie na język ukraiński, tłumacz: Volodymyr Dyshlevuk. Brak tłumaczenia na język angielski.
Wystawa czynna do: 24.11.2024 (wt.-niedz., godz. 12.00-19.00)
Wstęp: 8 zł bilet normalny, 4 zł bilet ulgowy (na wernisaż wstęp wolny)

Kurator: Waldemar Tatarczuk 

Sławomir Toman już podczas studiów na krakowskiej ASP zaczął malować obrazy, w których były prace kolegów i koleżanek z pracowni prof. Kunca. Skąd się to wzięło? Pracownia była dosyć mała a zdarzało się, że na zajęciach było wiele osób, które po prostu zasłaniały modela czy martwą naturę. Toman, nie przejmując się tym, malował to co widział, między innymi fragmenty obrazów, które zasłaniały to co było zadaniem przygotowanym przez profesora. Powstawały w ten sposób swoiste malarskie kolaże, tworzone z fragmentów, cytatów z prac innych artystów i artystek. Z czasem wyklarował się cykl „Art in Art”, którego kontynuacją jest obecna wystawa. Jest ona rodzajem hommage dla artystów i artystek, których prace zarezonowały z wrażliwością Tomana.

Większość obrazów na wystawie „Historie znane. Historie nieznane” odnosi się do dzieł z kolekcji Labiryntu. Są wśród nich prace artystów i artystek znanych, jak również takie, o których nie pamiętamy, a nazwiska autorów niewiele nam mówią. Toman, przeglądając dokumentację fotograficzną kolekcji, intuicyjnie wybierał prace, w których znajdował motywy, które już wcześniej pojawiały się w jego twórczości. Znaczenie miała dla niego ich wizualność, choć wiadomo, że za każdą z prac stoi osoba autorska, która ją stworzyła, jej historia i historia jej relacji z autorem wystawy i z Galerią Labirynt.

Wystawa towarzyszy ekspozycji „100 lat w Labiryncie”.

Wydarzenie w ramach projektu „Galeria Labirynt – od galerii obrazów do galerii dla ludzi”.
Dofinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego w ramach programu Narodowego Centrum Kultury: Kultura-Interwencje. Edycja 2024

Sfinansowane przez Unię Europejską w ramach Krajowego Planu Odbudowy.

Dostępność: Wystawa na parterze. W księgarni można bezpłatnie wypożyczyć nauszniki wyciszające i wózek. Ciche godziny na wystawie obowiązują w środy od 15.00 do 19.00. Galeria dysponuje 6 przenośnymi pętlami indukcyjnymi.

Kiedy: 12.10.2024 (sobota), godz. 18.00
Gdzie: Galeria Labirynt, ul. ks. J. Popiełuszki 5, Lublin
Język: wydarzenie w języku polskim. Tłumaczenie na PJM; tłumaczka: Ewelina Lachowska. Brak tłumaczenia na język ukraiński i angielski.
Wystawa czynna do: 5.01.2025 (wt.-niedz., godz. 12.00-19.00)
Wstęp: 8 zł bilet normalny, 4 zł bilet ulgowy (na wernisaż wstęp wolny)

Każda osoba, która odwiedziła wystawę „100 lat w Labiryncie” widziała jedną salę wystawową wypełnioną pracami z pierwszej 50-ki, te które sytuują się pomiędzy, oraz pustą przestrzeń w drugiej z sal. Nie było w niej nic poza pozostałościami po „Curorcie Vieniava” na ścianach i podłodze oraz masa pudeł, które zapełniały przestrzeń galerii, nie wiadomo po co. Po czterech tygodniach trwania wystawy pojawią się tu nowe obiekty młodych osób artystycznych. Najpierw będą to prace tworzące wystawę „Blisko ciemności 2”, Galerii Łęctwo prezentowaną kilka dni temu na Warsaw Gallery Weekend 2024, a następnie dzieła młodych osób, które odpowiedziały na nasz open call. W ten sposób stopniowo zapełniamy otwartą przestrzeń, w której będziemy pokazywać twórczość młodych osób artystycznych, które, mamy nadzieję, nadadzą kształt drugiej 50-ce Galerii Labirynt.

Osoby artystyczne: Katarzyna Bogusz, Stanisława Fidor-Tatarczuk, Konrad Gubała, Kacper Greń i Kuba Szreder, Michał Iwański, Wiktoria Janowska, Alicja Kochanowicz i Maciej Kwietnicki, Kolektyw Łaski, Włodzimierz Maciejczyk, Irena Mykoliv, Weronika Nowojska, Tomek Paszkowicz, Maciej Nowacki, Hanna Shumska, Paula Szymańska, Dominika A. Wasilewska, Gabriela Żylińska

Wydarzenie w ramach projektu „Galeria Labirynt – od galerii obrazów do galerii dla ludzi”.
Dofinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego w ramach programu Narodowego Centrum Kultury: Kultura-Interwencje. Edycja 2024

Sfinansowane przez Unię Europejską w ramach Krajowego Planu Odbudowy.

Honorowy patronat Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego

Dostępność: Wystawa na parterze. W księgarni można bezpłatnie wypożyczyć nauszniki wyciszające i wózek. Ciche godziny na wystawie obowiązują w środy od 15.00 do 19.00. Galeria dysponuje 6 przenośnymi pętlami indukcyjnymi.

Otwarcie wystawy: 11.10.2024, godz. 18.00; after: Ciężki Brokat „EPOKA SIANA” (dla osób, które będą na wernisażu, na imprezę wstęp wolny)
Gdzie: Galeria Labirynt, ul. ks. J. Popiełuszki 5, Lublin
Język: otwarcie w języku polskim. Tłumaczenie na PJM; tłumaczka: Ewelina Lachowska. Brak tłumaczenia na język ukraiński i angielski.
Wystawa czynna do: 1.12.2024 (wt.-niedz., godz. 12.00-19.00)
Wstęp: 8 zł bilet normalny, 4 zł bilet ulgowy (na wernisaż wstęp wolny)

osoby artystyczne: Eliza Chojnacka, Klaudia Figura, Konrad Gubała, Czaro Malinkiewicz, Paweł Marcinek, Przemysław Piniak, Zuza Piekoszewska, Maria Pietras, Maryna Sakowska, Mikołaj Sobotka, Bartosz Zaskórski

kurator: Przemek Sowiński / galeria Łęctwo

Nagroda Specjalna Fundacji Sztuki Polskiej ING na Warsaw Gallery Weekend 2024

Wystawa inspirowana filmem „Near dark” z 1987, w reżyserii Kathryn Bigelow, jest drugą częścią, właściwie intuicyjną próbą przeniesienia filmowej narracji na pole sztuki. Sam film Bigelow, choć wtedy niedoceniony – idealnie wpisywał się klimat lat osiemdziesiątych, w których dominowały filmy grozy jako metafora młodzieńczych przemian i dojrzewania. Reklamowany przez producentów jako horror o wampirach, bardzo odbiega od tego, do czego zwykle jesteśmy przyzwyczajeni. Reżyserka całkowicie rezygnuje z przypisanej gatunkowi gotyckiej ikonografii, na rzecz bardziej nowoczesnego spojrzenia. W filmie nie pada również słowo „wampir”, oraz nie ma klasycznych scen, które miałyby przestraszyć widza. „Wampiry” w filmie Bigelow przypominają raczej grupę outsiderów, punków, wyrzutków zmuszonych poprzez swoją „przypadłość” do życia i funkcjonowania na obrzeżach normatywnego społeczeństwa. W nocy odżywiają się zabijając przypadkowe osoby, by za dnia dogorywać w tanich motelach z zasłoniętymi od słońca oknami. Razem tworzą specyficzną formułę rodziny, być może pogrążonej w chaosie, nihilistycznej i pozbawionej złudzeń, ale gotowej na wszystko by przetrwać. […]

Na samej wystawie również nie zobaczymy wampirów. Podobnie jak w filmie, zamiast prostego gatunkowego chwytu, ekspozycja skupia się na doświadczeniu postaw artystycznych zainteresowanych przełamywaniem konwencji. Poszukiwania alternatywnych sposobów wyrażania własnej osobowości, negocjowania kwestii tożsamości i związanej z tym widzialności. Prace łączy pojęcie transgresji i gotowości do przeżywania radykalnie nowych emocji, zarówno w kwestii używanych technik, eksperymentowania z materiałami, jak i osobistych doświadczeń. W rezultacie to co widzimy, zyskuje osobną, niejednoznaczną reprezentację wizualną, daleko wykraczającą poza pierwotne założenia. Pod zniekształconą formą wciąż wyczuwalne pozostają wątki znane z filmu: dorastanie, przynależność, stosunek do tradycyjnego modelu rodziny, relacje z innymi, czy definiowanie własnej tożsamości.

(fragm. tekstu kuratorskiego)

Wydarzenie w ramach projektu „Galeria Labirynt – od galerii obrazów do galerii dla ludzi”.
Dofinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego w ramach programu Narodowego Centrum Kultury: Kultura-Interwencje. Edycja 2024

Sfinansowane przez Unię Europejską w ramach Krajowego Planu Odbudowy.

Honorowy patronat Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego

Dostępność: Wystawa na parterze. W księgarni można bezpłatnie wypożyczyć nauszniki wyciszające i wózek. Ciche godziny na wystawie obowiązują w środy od 15.00 do 19.00. Galeria dysponuje 6 przenośnymi pętlami indukcyjnymi.

Otwarcie wystawy: 14.09.2024 (sobota), godz. 18:00
Gdzie: Galeria Labirynt, ul. ks. J. Popiełuszki 5, Lublin
Język: otwarcie w języku polskim; tłumaczenie na język ukraiński, tłumacz: Volodymyr Dyshlevuk. Brak tłumaczenia na PJM oraz na język angielski.
Wystawa czynna do: 13.10.2024 (wt.-niedz., godz. 12.00-19.00)
Wstęp: 8 zł bilet normalny, 4 zł bilet ulgowy (na wernisaż wstęp wolny)

Kuratorka: Gabriela Gawęda

„Wojna i Pokój?” to tytuł wystawy ukraińskiej artystki i fotografki Aleny Grom w Galerii Labirynt. Grom jest kolejną rezydentką programu Lublin Station, realizowanego przez galerię we współpracy z Galerią Artsvit (Dniepr, Ukraina).

Alena Grom pracuje na przecięciu fotografii konceptualnej i reportażu społecznego. W swojej twórczości stosuje różne techniki wypowiedzi artystycznej: od reportażu po grę skojarzeń, tworzy wideo, kolaże, wykorzystując fotografie i archiwa innych osób. Wszystko to pomaga jej głębiej wyrazić idee i uczucia.

Tytuł wystawy pochodzi od książki „Wojna i Pokój”, którą Grom znalazła w 2014 roku, nieopodal ruin jednej ze szkół w obwodzie charkowskim, która została zniszczona przez bomby rosyjskie. Na wystawie artystka prezentuje prace z dwóch projektów – „Generation” i „The Banality of Evil” oraz związane z nimi projekcje wideo.

W pierwszym z nich Alena Grom dokumentuje codzienną rzeczywistość dzieci i młodych ludzi, które przeżyły okupację w rejonie Charkowa w 2014 roku. Podczas działań wojennych, infrastruktura i budynki mieszkalne zostały zniszczone, a tysiące ludzi, w tym dzieci, zostało rannych i zabitych. Są nie tylko ofiarami, ale także świadkami zbrodni i tragedii, które wciąż rozgrywają się na ich oczach.

Natomiast w projekcie „The Banality of Evil” artystka ukazuje Buczę w marcu 2022, która stała się miejscem masowego mordu ludności cywilnej. Grom udokumentowała popełniane zbrodnie przez stacjonujące na tym terenie wojsko rosyjskie. Na fotografiach nie widać mieszkańców ani żołnierzy, tylko to, co zostało w Buczy. Projekt zaczerpnął nazwę od eseju o tym samym tytule, napisanym przez filozofkę Hannah Arendt. Koncepcja zła, tak jak ją definiowała Arendt, pomaga lepiej zrozumieć jak złożona jest ludzka natura, i że zło może przejawiać się w codziennych, rutynowych czynnościach ludzi, którzy wykonują swoje obowiązki bez refleksji nad moralnymi konsekwencjami swoich działań.

Prace zarówno fotograficzne, jak i wideo Aleny Grom skłaniają do refleksji nad tym, jak każdy może być trybikiem w machinie zła, gdy patrzymy bezrefleksyjnie na otaczającą rzeczywistość. Wystawa „Wojna i Pokój?” zachęca do myślenia o współczesnym świecie, o odpowiedzialności za nasze działania i nadziei na odbudowę w czasach kryzysów.

Alena Grom jest ukraińską artystką i fotografką dokumentalną pochodzącą z Doniecka. Pracuje na przecięciu fotografii konceptualnej i reportażu społecznego. W kwietniu 2014 r. opuściła rodzinne miasto z powodu rosyjskiej okupacji wschodniej Ukrainy, co wpłynęło na kierunek jej twórczości. Jednym z głównych tematów jej prac jest życie mimo wszystko. Od 2016 r. skupia się na ludziach i miejscach dotkniętych rosyjską agresją. Od 2017 r. mieszka w Buczy. Projekty Aleny Grom były prezentowane w Ukrainie, USA, w różnych miejscach w Australii, Europie i Azji. Jej prace zostały uhonorowane wieloma międzynarodowymi nagrodami i wyróżnieniami fotograficznymi.

Dostępność: Wystawa na parterze. W księgarni można bezpłatnie wypożyczyć nauszniki wyciszające i wózek. Ciche godziny na wystawie obowiązują w środy od 15.00 do 19.00. Galeria dysponuje 6 przenośnymi pętlami indukcyjnymi.

Wystawa w ramach projektu „Galeria Labirynt – od galerii obrazów do galerii dla ludzi”.

Dofinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego w ramach programu Narodowego Centrum Kultury: Kultura-Interwencje. Edycja 2024

Otwarcie wystawy: 14.09.2024 (sobota), godz. 18.00
Gdzie: Galeria Labirynt, ul. ks. J. Popiełuszki 5, Lublin
Język: otwarcie w języku polskim; tłumaczenie na język ukraiński, tłumacz: Volodymyr Dyshlevuk. Brak tłumaczenia na PJM oraz na język angielski.
Wystawa czynna do: 3.11.2024 (wt.-niedz., godz. 12.00-19.00)
Wstęp: 8 zł bilet normalny, 4 zł bilet ulgowy (na wernisaż wstęp wolny)

STRONA WYSTAWY

WYDARZENIA TOWARZYSZĄCE

• Katarzyna Wyszyńska „Nakrviam lakierem” – każda chętna osoba będzie mogła podczas wernisażu oddać się w ręce Katarzyny Wyszyńskiej i zrobić sobie pamiątkowe zdobienie na paznokciu. | 14.09.2024 oraz 11.10.2024
• Ewa Zarzycka „Mapa sztuki” – performans | 9.10.2024, godz. 18.00 (więcej)
• Józef Robakowski „Uderzenie sztuki” – projekcja i spotkanie z artystą | 9.10.2024, godz. 19.00 (więcej)
• „Blisko ciemności 2” – wystawa | wernisaż: 11.10.2024, godz. 18.00 (więcej)
• Ciężki Brokat „EPOKA SIANA” – impreza muzyczna | 11.10.2024, godz. 22.00 (więcej)
• Zróbmy Labirynt! – warsztaty z Ignacym Hryniewiczem | 12.10.2024, godz. 15.00 (więcej)
• 100 lat w Labiryncie – otwarta przestrzeń | 3 otwarcie: 12.10.2024, godz. 18.00 (więcej)
• Anda Rottenberg, Mirosław Bałka „Warszawa – Otwock – Lublin” | spotkanie: 13.10.2024, godz. 13.00 (więcej)
• Daniil Revkovskyi, Andrii Rachynskyi „Cywile. Inwazja” | pokaz filmu: 13.10.2024, godz. 15.00 (więcej)
• Sławomir Toman „Historie znane. Historie nieznane” | wernisaż: 23.10.2024, godz. 18.00 (więcej)

Minęło 50 lat od kiedy Andrzej Mroczek został szefem Galerii Labirynt. Były to wyjątkowe lata dla sztuki – performans, sztuka konceptualna, wideo, poezja konkretna, sztuka feministyczna, instalacje. Wszystko to i wiele więcej można było zobaczyć w lubelskiej galerii. Lublin odwiedzały i prezentowały tu swoje prace osoby artystyczne, które tworzą obecnie kanon sztuki współczesnej. Nazwa galerii stała się znana w środowiskach artystycznych całej Europy. A wszystko to dzięki bezkompromisowej postawie Andrzeja Mroczka, zaufaniu jakim darzyły go artystki i artyści oraz jego otwartości na eksperyment artystyczny. Na wystawie zobaczymy prace części z nich.

Nie chcemy jednak wyłącznie celebrować przeszłości – byłoby to zaprzeczeniem idei Galerii Labirynt. Równie ważnym celem tej wystawy jest próba odpowiedzi na pytanie – co dalej, jakie ma być kolejne 50 lat? Dlatego ponownie zapraszamy młode osoby z Lublina i nie tylko. Chcemy, aby Labirynt był ich miejscem. Dla nich chcemy rozszerzać pole naszej działalności. Nie chcemy zamykać się w granicach sztuk wizualnych, które już i tak od dawna przestały działać.

Labirynt to miejsce na działania młodych osób: muzyka, film, poezja, taniec, aktywizm, teatr, didżejing, drag, gotowanie, programowanie, imprezy, koncerty, ogrodnictwo, pszczelarstwo, ekologia, AI, sztuki wizualne – i co jeszcze? To zależy od nich, od ich wyobraźni i potrzeb.

W wystawie wezmą udział:

• pierwsze 50: Janusz Bałdyga, Mirosław Bałka, Lucjan Demidowski, Maria Fidor, Koji Kamoji, Zofia Kulik, Zdzisław Kwiatkowski, Przemysław Kwiek, Teresa Murak, Andrzej Polakowski, Małgorzata Potocka, Józef Robakowski, Zbigniew Warpechowski, Krzysztof Zarębski, Ewa Zarzycka
• prace z kolekcji Galerii Labirynt: Jan Berdyszak, Wojciech Bruszewski, Andrzej Dłużniewski, Krzysztof Klępka, Marek Konieczny, Andrzej Lachowicz, Natalia LL, Andrzej Partum, Maria Pinińska-Bereś, Zygmunt Rytka, Mikołaj Smoczyński, Kajetan Sosnowski, Jan Świdziński, Ryszard Winiarski, Anastazy Wiśniewski, Jan Ziemski
• pomiędzy: Anna Baumgart, Wojciech Bąkowski, Przemek Branas, Oskar Dawicki, Katarzyna Górna; Barbara Gryka, Julia Golachowska, Jonasz Chlebowski; Sarah Hill, Paweł Korbus, Katarzyna Kozyra, Robert Kuśmirowski, Joanna Rajkowska, R.E.P., Wiktor Stribog, Ala Urwał, Franek Warzywa i Młody Budda, Anna Zaradny
• drugie 50: czekamy na propozycje młodych osób, które chcą mieć swój udział w drugiej 50-ce Labiryntu*

Kurator: Waldemar Tatarczuk

*Wyślij propozycję prac na wystawę wraz z bio na adres e-mail: 100lat@labirynt.com.

Dostępność: Wystawa na parterze. W księgarni można bezpłatnie wypożyczyć nauszniki wyciszające i wózek. Ciche godziny na wystawie obowiązują w środy od 15.00 do 19.00. Galeria dysponuje 6 przenośnymi pętlami indukcyjnymi.

Wystawa w ramach projektu „Galeria Labirynt – od galerii obrazów do galerii dla ludzi”.

Dofinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego w ramach programu Narodowego Centrum Kultury: Kultura-Interwencje. Edycja 2024

Sfinansowane przez Unię Europejską w ramach Krajowego Planu Odbudowy.

Honorowy patronat Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego

W głównej siedzibie Galerii Labirynt trwa zmiana ekspozycji.

Na zwiedzanie zapraszamy do Biblioteki Azyl. Wystawa „Nie wymyślaj, jeszcze Ci się odwidzi vol. 2” jest czynna do 29.08.2024 (wt.–czw.: 13.00–18.00).

„The Sky Is Open” to wynik bezprecedensowej współpracy wybitnych polskich artystów i artystek z ich kolegami z Ukrainy zainicjowanej przez Waldemara Tatarczuka.

Kiedy: 9–14.07.2024
Gdzie: MUZEUM NAD WISŁĄ
WYBRZEŻE KOŚCIUSZKOWSKIE 22 (SKWER KPT. S. SKIBNIEWSKIEGO „CUBRYNY”), WARSZAWA

Hasło, apel o zamknięcie nieba nad Ukrainą pojawiło się na początku rosyjskiej inwazji. Pełnoskalowa wojna trwa ponad dwa lata, ale w tym względzie nic się nie zmienia – niebo nadal jest źródłem zagrożenia dla Ukraińców i Ukrainek. W żadnej części kraju nie można czuć się bezpiecznie. Atak z powietrza może nastąpić w każdej chwili, śmiercionośne rakiety i drony docierają wszędzie. Wydawałoby się, że niebo jest takie samo bez względu na miejsce. Jednak niebo nad Ukrainą, tylko wyglądem przypomina to, które widzimy u nas.

Stało się to powodem zainicjowania projektu “The Sky Is Open”. Tatarczuk zwrócił się do ukraińskich artystek i artystów z prośbą o przesłanie zdjęć ukraińskiego nieba. Przekazał je artystom i artystkom z Polski, by dokonali swoich interwencji, stworzyli prace wykorzystując otrzymane fotografie. Powstała w ten sposób seria kilkunastu niezwykłych dzieł, które prezentujemy w Muzeum Sztuki Nowoczesnej w Warszawie.

Udział w projekcie biorą:

1. Mirosław Bałka / Żanna Kadyrowa, One Day The Sun will Come, druk pigmentowy na papierze archiwalnym, kolaż, 2023
2. Jakub Ciężki / David Chichkan, Bez tytułu, druk pigmentowy na papierze archiwalnym, farba akrylowa, 2023
3. Elżbieta Jabłońska / Jarosław Futymski, a wszystko co istnieje jest miłością, druk pigmentowy na papierze archiwalnym, farba akrylowa, 2023
4. Katarzyna Krakowiak / Żanna Kadyrowa, Żółć, druk pigmentowy na papierze archiwalnym, żółta folia, 2023
5. Robert Kuśmirowski / Jarosław Futymski, Żanna Kadyrowa, Schody do nieba, obiekt, gramofon Sony, druk pigmentowy na papierze archiwalnym, ołówek, 2023
6. Karol Radziszewski / David Chichkan, Bez tytułu I, druk pigmentowy na papierze archiwalnym, farba olejna, 2023
7. Karol Radziszewski / David Chichkan, Bez tytułu II, druk pigmentowy na papierze archiwalnym, farba olejna, 2023
8. Karol Radziszewski / Nikita Kadan, Bez tytułu, druk pigmentowy na papierze archiwalnym, farba olejna, 2023
9. Karol Radziszewski / Żanna Kadyrova, Bez tytułu, druk pigmentowy na papierze archiwalnym, farba olejna, 2023
10. Karol Radziszewski / Taras Kamennoy, Bez tytułu, druk pigmentowy na papierze archiwalnym, farba olejna, 2023
11. Karol Radziszewski / Kinderalbum, Bez tytułu, druk pigmentowy na papierze archiwalnym, farba olejna, 2023
12. Joanna Rajkowska / Jarosław Futymski, The Sky Is Open I, druk pigmentowy na papierze archiwalnym, kolaż, 2023
13. Joanna Rajkowska / Taras Kamennoy, The Sky Is Open II, druk pigmentowy na papierze archiwalnym, kolaż, 2023
14. Joanna Rajkowska / Kinderalbum, The Sky Is Open, druk pigmentowy na papierze archiwalnym, kolaż, 2023
15. Wilhelm Sasnal / Nikita Kadan, Make Clouds Not Smoke, druk pigmentowy na papierze archiwalnym, farba olejna, 2023
16. Jadwiga Sawicka / David Chichkan, Dzisiaj nikt nie umarł, druk pigmentowy na papierze archiwalnym, farba akrylowa, 2023
17. Monika Sosnowska / Nikita Kadan, Bez tytułu, druk pigmentowy na papierze archiwalnym, interwencja za pomocą ognia, 2023
18. Mariusz Tarkawian / Nikita Kadan, Bez tytułu, druk pigmentowy na papierze archiwalnym, tusz, 2023
19. Mariusz Tarkawian / Taras Kamennoy, Bez tytułu, druk pigmentowy na papierze archiwalnym, tusz, 2023

Prezentowane prace są wystawione na sprzedaż. Dochód wesprze środowisko artystyczne w Ukrainie.
Kontakt w sprawie zakupu/szczegóły: info@theskyisopen.eu.

Organizatorzy: Galeria Labirynt we współpracy z Muzeum Sztuki Nowoczesnej w Warszawie

Międzywydziałowe Koło Naukowe Dolina Niesamowitości rozpracowuje motywy popularnej baśni o Jasiu i magicznej fasoli. Młode osoby artystyczne, podobnie jak Jaś często ryzykują, podejmując niepewne decyzje, licząc na łut szczęścia, który pozwoli im zaistnieć w świecie sztuki. W ich interpretacji magiczna fasola to metafora niepewnego przedsięwzięcia, jakim jest kariera artystyczna. Sprzedaż krowy za fasolę naznaczona jest podobnym ryzykiem jak ich wybory życiowe, które mogą być niezrozumiane i krytykowane przez innych, a w nich samych wywołują uczucie miotania się między poczuciem nadziei i beznadziei.

• Osoby artystyczne: Joanna Bocheńska, Ewa Dąbkowska, Kamila Kamińska, Ludwika Kowalewska, Julita Nastańska, Weronika Nowak, Weronika Nowojska, Patrycja Płóciennik, Angelika Rudak, Katarzyna Sporn, Ten Cza, Kacper Tomaszewski, Agata Włodarczyk
• Opieka kuratorska: Aleksandra Liput, Monika Rejman

Otwarcie wystawy: 5.07.2024 (piątek), godz. 18:00
Gdzie: Galeria Labirynt 2, ul. Grodzka 3, Lublin
Wystawa czynna do: 11.08.2024 (wt.–niedz., godz. 15.00–19.00)
Dostępność: Wystawa w przestrzeni niedostępnej dla osób z niepełnosprawnością motoryczną. Wystawa jest przyjazna sensorycznie dla osób wrażliwych na bodźce.
Wernisaż tłumaczony na PJM, tłumaczy: Jolanta Gromada. Wernisaż tłumaczony na język ukraiński, tłumaczy: Volodymyr Dyshlevuk.
Wstęp: bezpłatny

Międzywydziałowe Koło Naukowe Dolina Niesamowitości powstało w 2021 roku na Wydziale Malarstwa Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie. Osoby zrzeszone w Kole Naukowym zgłębiają zagadnienia krążące wokół pojęć takich jak niesamowitość, melancholia czy sentyment. Istotny jest również kontekst społeczny, funkcjonowanie młodych twórczyń i twórców w realiach późnego kapitalizmu i prekariatu. Wynikiem wspólnych badań i dyskusji są wystawy, często o charakterze site-specific, pokazują różne perspektywy i punkty widzenia, tworzące barwny wielogłos. Projekty Koła Naukowego były prezentowane między innymi w Galerii Promocyjnej, Osiedlu Jazdów oraz Galerii Turnus na Wolskiej. Osoby obecnie należące do Koła to studenci oraz absolwenci Wydziału Malarstwa, Grafiki oraz Scenografii. Opiekunką Koła Naukowego jest dr Aleksandra Liput.

Identyfikacja wizualna: Weronika Nowak

„Nie wymyślaj, jeszcze Ci się odwidzi vol.2” to druga edycja wystawy poświęconej twórczości osób transpłciowych i niebinarnych, skupiająca się na naszym lokalnym, lubelskim podwórku.

• Osoby artystyczne: Adi Wasilewski, Alek Sikorsky, Anastas Krusińska, Astrid Macieszko, Daniel Mazurek, Dasza Dar Klimovich, Ignacy Wolski, Ireneusz Janus, Leni Osuch-Cierniak, Nikodem Friedel, Vincent Burdan
• Osoby kuratorskie: Ariel Michalak, Karo Zorya Jazgarska

Otwarcie wystawy: 28.06.2024 (piątek), godz. 18.00
Gdzie: Biblioteka Azyl Galerii Labirynt, ul. Lipowa 13 (wejście od ul. Ofiar Katynia)
Wystawa czynna do: 29.08.2024 (wt.–czw.: 13.00–18.00)
Wstęp: wolny

Druga odsłona projektu „Nie wymyślaj, jeszcze Ci się odwidzi” porusza temat transpłciowości w relacji z czasem. Teoria „Queer temporality” mówi, że doświadczenia osób queerowych, takie jak coming out czy tranzycja płciowa, zakrzywiają czas, uniemożliwiając linearny rozwój życia. Stoi w kontrze do cisheteronormatywnych ram postrzegania i doświadczania czasu.

Permanentność czasu, analogiczna do permanentności queerowości, jest jednym z centralnych motywów prezentowanych na wystawie. Grupa tworząca projekt pracuje na pograniczu uniwersalnych doświadczeń, jednocześnie pamiętając, że każde z nich jest radykalnie jednostkowe. Prezentowane prace opowiadają o osobistej relacji osób autorskich z czasem w kontekście ich tożsamości płciowej, społecznej czy narodowej.

Rozmaite formy takie jak kolaż, instalacja, malarstwo, fotografia, tekst i rzeźba odzwierciedlają doświadczenia związane z procesem tranzycji oraz odkrywaniem swojej tożsamości. Grupa szuka miejsc, gdzie jej perspektywa stapia się w jednogłos, oraz momentów, w których wybrzmiewa indywidualność. W formie dialogu prace opowiadają o indywidualnych doświadczeniach osób uczestniczących w projekcie, które wzajemnie łączą się i przeplatają, ale zadają też pytania. Jak społeczeństwo, w którym żyjemy, i odgórnie ustalony bez głosu mniejszości proces tranzycji wpływają na przebieg życia osób transpłciowych? Jak radzić sobie z ciągłym czekaniem na coś, co nie zależy od nas, a jest niezbędne do życia?

Wspólnie zastanowimy się nad tym, czy czas może mieć wymiar polityczny, oraz czy możemy patrzeć na niego w kontekście przywileju.

Dostępność: Wydarzenie odbywa się na parterze, w przestrzeni wolnej od barier architektonicznych. Wernisaż tłumaczony na PJM, tłumaczy: Marta Stępniak.

• Artystki UA: Katya Buchatska, Katya Libkind, Lucy Ivanova, Olha Marusyn, Anna Ivchenko, Inga Levi, Daria Molokoiedova, Marharyta Polovinko, Dasha Chechushkova, Olia Yeriemieieva, Sana Shahmuradova Tanska, Yuliia Danylevska, Kateryna Aliinyk, Viktoriia Rozentsveih, Karina Synytsia
  Artystki PL: Magdalena Franczak, Katarzyna Kozyra, Małgorzata Pawlak, Ewa Zarzycka, Marta Zgierska
• Zespół kuratorski: Alya Segal, Waldemar Tatarczuk
• Partnerzy: Galeria Artsvit w Ukrainie, Fundacja Katarzyny Kozyry

Otwarcie wystawy: 18.05.2024 (sobota), godz. 19.00
Gdzie: Galeria Labirynt, ul. ks. J. Popiełuszki 5, Lublin
Wystawa czynna do 18.08.2024 (wt.-niedz., godz. 12.00-19.00)
Wstęp: 8 zł bilet normalny, 4 zł bilet ulgowy (na wernisaż wstęp wolny)

Wydarzenia towarzyszące:
18.05.2024 (sobota), godz. 20.00 – spotkanie, w którym udział wezmą: Anna Ivchenko, Katarzyna Kozyra, Inga Levi, Olha Marusyn, Iryna Polikarchuk, Alya Segal, Iga Szczepańska, Waldemar Tatarczuk, Olia Yeriemieieva; prowadzenie: Marta Czyż
19.05.2024 (niedziela), godz. 16.00 – perfomans Olyi Marusyn + oprowadzanie kuratorskie po wystawie  (więcej)

Secondary Archive to założony w Polsce projekt, który ma na celu badanie i archiwizację sztuki, która przez wiele lat i wieków nosiła piętno wtórności. W szczególności mówimy o twórczości kobiet. W tym roku Secondary Archive uzupełniło się o 15 nowych nazwisk ukraińskich artystek, które w swoich pracach podejmują tematykę wojenną.

Uczestniczki wystawy w swoich pracach nie przedstawiają jej bezpośrednio – zdjęcia z pola walki czy skutki rosyjskich ataków rakietowych na infrastrukturę cywilną Ukrainy dziś niestety nie robią już na nikim wrażenia. Utrata domu wskutek wojny, wymuszone przesiedlenia nie mogły nie wpłynąć na praktykę twórczą artystek. Odwołują się do wspomnień o domu i dzieciństwie oraz sprawdzają nowe możliwości praktyk upamiętniania.

Wojna podkreśla nie tylko znaczenie domu, ale także zmusza na nowo zastanowić się nad znaczeniem ziemi. Krajobraz, gleba, obszary geograficzne stały się jednymi z najczęstszych tematów, z którymi dziś pracują ukraińskie artystki.

Zresztą temat, do którego artystki zawsze się zwracały i robią to nadal, czyli ciało, również pojawia się przed nami w zniekształconej i zmienionej przez wojnę formie. Artystki na nowo zastanawiają się nad relacją z własnym ciałem, seksem, opieką oraz generycznym ciałem jako przedmiotem wojny.

W ramach wystawy z ukraińskimi artystkami podejmują dialog artystki z Polski, zajmujące się pokrewną tematyką: domem, ciałem, ziemią. Dzięki temu możemy zobaczyć głębsze powiązania kultury ukraińskiej i polskiej, tendencje w sztuce wschodnioeuropejskiej w podejmowaniu tematów drażliwych, a także porozmawiać o powszechnej solidarności kobiecej.

Projekt „Secondary Archive. Women Artists in War” jest wspierany przez Unię Europejską w ramach programu House of Europe.

Dostępność: Wystawa na parterze. W księgarni można bezpłatnie wypożyczyć nauszniki wyciszające i wózek. Ciche godziny na wystawie obowiązują w środy od 15.00 do 19.00. Galeria dysponuje 6 przenośnymi pętlami indukcyjnymi. Audiodeskrypcja.
Otwarcie tłumaczone na język ukraiński, tłumaczenie: Volodymyr Dyshlevuk.

Różne części tożsamości osoby są często ukryte, gdy patrzymy na ludzkie ciało, nie zawsze widzimy jego niepełnosprawność czy pochodzenie etniczne, sytuację finansową, status uchodźczy. Wierzę w to, że ciała opowiadają wiele historii, poprzez blizny, zmiany, rozstępy, fałdy możemy wiele zobaczyć, jednak jeszcze więcej jest ukryte pod skórą i możemy tylko się zastanawiać, jakich fundamentalnych części osoby nie widzimy. Często postrzegamy ludzi przez pryzmat tylko jednej części ich tożsamości, widzimy osobę jako transpłciową, czarną czy grubą, ale zapominamy o tym, w jaki sposób te pojedyncze części się krzyżują z innymi i wpływają na siebie wzajemnie.

Otwarcie wystawy: 17.05.2024 (piątek), godz. 18.00
Gdzie: Biblioteka Azyl Galerii Labirynt, ul. Lipowa 13 (wejście od ul. Ofiar Katynia)
Wystawa czynna do: 20.06.2024 (wt.–czw.: 13.00–18.00)
Wstęp: wolny

Prace malarskie poświęcone są osobom, które nie spełniają sztywnych zasad popularnego kanonu piękna, pokazując wielowymiarowość ich tożsamości w perspektywie intersekcjonalnej. Wystawa jest sprzeciwem wobec sposobu, w jaki przedstawiane są w mediach queerowe ciała, jako jedynie zdrowe, białe, szczupłe czy umięśnione. Powstała z potrzeby pokazania tego, że queerowe osoby istnieją w każdej grupie i często są wielokrotnymi mniejszościami.

– Chciałom pokazać queerowe osoby, które są wielokrotnymi mniejszościami, nie tylko jako osoby LGBTQI+, ale jako wielowymiarowe osoby z różnymi doświadczeniami. Autorska poezja, która pojawia się na wystawie, nawiązuje do mojej relacji z ciałem i społeczeństwem, i do tego, jak odnalazłem moje ciało w naturze, i jak codziennie pomaga mi ona widzieć siebie w jej surowości i miękkości – mówi osoba autorska.

Karo Zorya Jazgarska (ona/on/ono) – ur. 1998, queerowa osoba artystyczna działająca głównie w malarstwie i rysunku. W swoich pracach porusza m.in. tematy transpłciowości, cielesności, grubości i relacji z ciałem. Absolwentka PLSP w Nałęczowie z dyplomem w specjalizacji formy użytkowe: wzornictwo i LSSiP w specjalizacji projektowanie ubioru z kolekcją no-waste. Z wykształcenia także terapeuta zajęciowy, ale swoją przyszłość wiąże ze sztuką. Szczególnie ważny jest dla niej intersekcjonalny feminizm, prawa reprodukcyjne i prawa osób z niepełnosprawnościami. Odnalezienie swojej wybranej rodziny w queerowej społeczności dało mu nową siłę i nadzieję. W wolnym czasie zajmuje się też upcyclingiem ubrań. Prywatnie uwielbia górskie strumyki i leżenie na hamaku z książką.

Dostępność: Wydarzenie odbywa się na parterze, w przestrzeni wolnej od barier architektonicznych.

Poczucie niestabilności jutra odzwierciedla istotę naszej współczesnej egzystencji, gdzie wojna i straty stały się nieodłączną częścią ukraińskiego doświadczenia. Nieprzewidywalne okoliczności wojny podstępnie wywołanej przez rosję w 2014 roku pokrzyżowały nasze plany i nadzieje. Wspomnienia z przeszłości znikają, a nostalgia za okresem pokoju staje się wielkim ciężarem. Okupowane miasta zostają symbolami utraconego świata, a emocjonalne przemiany wprowadzają nas w labirynt, w którym rywalizują rzeczywistość i marzenia o wolnym życiu. Każdy obiekt na wystawie oddaje wrażenie niestabilności i nieprzewidywalności współczesnego życia, a także skłania do refleksji nad naszym współistnieniem z tragicznymi konsekwencjami wojny i strat.

Otwarcie: 26.04.2024 o godzinie 18.00
Gdzie: Galeria Labirynt 2, ul. Grodzka 3, Lublin
Dostępność: Wystawa w przestrzeni niedostępnej dla osób z niepełnosprawnością motoryczną. Otwarcie tłumaczone na język ukraiński (tłumacz: Volodymyr Dyshlevuk). Brak tłumaczenia na polski język migowy (PJM).
Osoby kuratorskie: Waldemar Tatarczuk, Gabriela Gawęda
Wystawa czynna do 26.05.2024 (wt.–niedz., godz. 15.00–19.00)
Wstęp: bezpłatny

Vartan Markarian urodził się, mieszka i pracuje w Połtawie w Ukrainie. Jest artystą interdyscyplinarnym, którego praktyka twórcza obejmuje szeroki zakres mediów artystycznych takich jak malarstwo, rysunek, instalacja, wideo i rzeczywistość wirtualna (VR).

Markarian bada obecność ludzi w miejskich, industrialnych przestrzeniach. Od wybuchu wojny w 2014 r. swoje twórcze działania buduje wokół tematyki posthumanizmu, koncentrując się na wojnie, emigracji, ekologii i synergii tych pojęć. Regularnie eksperymentuje z różnymi mediami, łącząc w swoich projektach aspekty techniczne i konceptualne. Od wybuchu pełnoskalowej inwazji jego działania dokumentują rzeczywistość i skupiają się na refleksjach dotyczących konsekwencji wojny spowodowanej rosyjską inwazją. Artysta bada stan, w którym znajduje się każdy człowiek w tych trudnych czasach – między egzystencją a śmiercią, wolontariatem a obroną ojczyzny – czasach, w których życie dzieli się na przedwojenne i wojenne.

Anatoly Belov to legenda queerowej sceny artystycznej Kijowa. Jego praktyka artystyczna w różnych okresach była związana z grafiką, street artem, performansem i filmem. Był jednym z założycieli grupy R.E.P., która stała się po Pomarańczowej Rewolucji ważnym środowiskiem artystycznym Ukrainy. Zyskał popularność dzięki muzyce elektronicznej. Zaczynał od muzyki performatywnej, tworząc zespół Penoplast, a od 2012 wspólnie z Goshą Babanskim tworzy pierwszy w Ukrainie queer-popowy projekt Lyudska Podoba. Podczas rezydencji w Galerii Labirynt zaczął tworzyć nową serię prac malarskich.

Podstawą jego metody twórczej jest osobiste doświadczenie, które najczęściej jest wspólne dla wielu osób ze społeczności LGBTQ+. Sztuka Belova staje się więc uniwersalna, a jednocześnie, dzięki różnorodności technik i mediów, wielowątkowa i poruszająca. Na wystawie w Bibliotece Azyl zobaczymy jego prace graficzne, filmy i najnowsze powstałe w Lublinie obrazy.

Po otwarciu wystawy w Bibliotece Azyl zapraszamy do Galerii Labirynt przy ul. Popiełuszki 5 na pokaz filmu oraz koncert Anatolija i afterparty.

Otwarcie wystawy: 12.04.2024 (piątek), godz. 19.00 [Biblioteka Azyl, ul. Lipowa 13]
Pokaz filmu: godz. 20.30 „Święto życia” (Feast of life), Anatoly Belov & Oksana Kazmina, 33′, 2015 [Galeria Labirynt]
Koncert: godz. 21.00 [Galeria Labirynt]
Wystawa czynna do: 11.05.2024 (wt.–sob.: 13.00–18.00)
Wstęp: wolny

Dostępność: Wystawa odbywa się na parterze, w przestrzeni wolnej od barier architektonicznych. Tłumaczenie wydarzenia na PJM – Jolanta Gromada. Tłumaczenie na język ukraiński – Volodymyr Dyshlevuk.

Kamil, po przeprowadzce do stolicy, chcąc pozwolić sobie na odrobinę luksusu w postaci niezalegania z czynszem i spożywania regularnych posiłków, szuka pracy. Wiedziony swoją dawną, chłopięcą fascynacją, jak i eko-ambicjami weganina, postanawia zatrudnić się w charakterze śmieciarza. Podjęcie pracy jako ładowacz nieczystości stałych nie miało motywu artystycznego. Kamil po prostu chodził do roboty. Jego dzień charakteryzowały: wstawanie o trzeciej rano, wielogodzinne jazdy samochodem, taszczenie ciężkich kontenerów i narażenie na niespodziewany sparing ze szczurami. Ale, oczywiście, życie to nie tylko praca. Resztkami sił fizycznych i psychicznych Kamil randkował na Tinderze i uczył się podstaw jazzu na klarnecie.

Otwarcie: 22.03.2024 o godzinie 19.00
Gdzie: Galeria Labirynt, Popiełuszki 5, Lublin
Wystawa czynna do 5.05.2024 (wt.-niedz., godz. 12.00-19.00)
Wstęp: 8 zł (na wernisaż wstęp bezpłatny)

Kuratorka: Emilia Lipa

Na recyklingowo-multimedialnej wystawie Kamil Janczewski retrospektywnie przeżuwa zebrane doświadczenia z kilkumiesięcznego okresu bycia śmieciarzem. Światem, który chciałby posprzątać, jest przede wszystkim jego życie.

Kamil Janczewski urodził się w Gorzowie Wielkopolskim i tam chce być pochowany. Aktualnie mieszka w Warszawie. Lubi brzydką sztukę. Uczy się grać na pianinie i klarnecie.

Dostępność: Wystawa na parterze. W księgarni można bezpłatnie wypożyczyć nauszniki wyciszające i wózek. Ciche godziny na wystawie obowiązują w środy od 15.00 do 19.00. Galeria dysponuje przenośnymi pętlami indukcyjnymi. Tłumaczenia: otwarcie tłumaczone na polski język migowy (tłumaczenie Jolanta Gromada) oraz na język ukraiński (Volodymyr Dyshlevuk).

Emilia Lipa, „Sprzątanie świata”, tekst kuratorski