Pavlo Kovach

„Jestem artystą”, 2025, performans wideo, 20′5″

Pavlo służy w Siłach Zbrojnych Ukrainy. Do jego obowiązków należy współpraca cywilno-wojskowa – praca z rodzinami poległych, zaginionych i tych, którzy trafili do niewoli. Performans wideo dokumentuje, jak podczas służby w jednostce wojskowej Pavlo, ubrany w swój zwykły ubiór roboczy – mundur wojskowy – powtarza tysiąc razy tę samą frazę: „Jestem artystą”. Od ciągłego, uporczywego powtarzania jego głos słabnie, czasem się łamie, czasem brakuje mu tchu. Ten prosty akt monotonnego mówienia oddaje wewnętrzne napięcie, a wręcz konflikt między rolą i obowiązkami żołnierza a tożsamością artysty. Pavlo wypowiada tę frazę jako łamaniec językowy, a nie jako manifestację – jakby zwracał się bardziej do siebie niż do innych. Poprzez ciągłe powtarzanie fraza stopniowo traci swoje pierwotne znaczenie afirmacji, nabierając cech działania symbolicznego. Zarejestrowany na nagraniu specyficzny „rytuał samoidentyfikacji” pokazuje, że oprócz zagrożenia dla ciała, wojna stwarza okoliczności, w których zostaje podważone i zagrożone także poczucie własnej tożsamości – kim myślimy, że jesteśmy naprawdę.