Anton Saenko
seria „Głowy”, 2025, olej, papier
seria „Gryazne”, 2022–2024, lightbox, 4 х 40 x 40 cm
Anton zajmuje się fotografią, sztuką ziemi, performansem, obiektami, instalacjami, environmentem, ale sam artysta głównym medium własnej twórczości nazywa malarstwo – jest bliski problemom, jakie malarze ubiegłego wieku stawiali sobie, próbując zgłębić istotę obrazu. Anton zastanawia się nad problemem formy i tym, jak ta forma staje się językiem, a na poziomie tematu i fabuły koncentruje się przede wszystkim na pejzażu, który eksploruje w różnych mediach.
Krajobrazy przedstawione w dziełach sztuki są nie mniej ważne niż sam materialny pejzaż. Każdy z nich stanowi część świadomości tego, kim jesteśmy. Anton przyznaje, że jego największym pragnieniem jest wyjazd w plener do rodzinnych miejsc, które obecnie graniczą z linią frontu. Ciągły ostrzał i ofensywa wojsk rosyjskich w obwodzie sumskim sprawiły, że życie w tym regionie stało się niezwykle niebezpieczne – rodzinne ukraińskie pogranicze Saenki, w którym znajduje się jego wieś Gryazne, stopniowo staje się częścią teatru działań wojennych. Anton celowo unika człowieka w pejzażu, aby nie przekierowywać uwagi widza z problemów malarskich na narrację, która pojawia się wraz z fabułą. Jednak jednym z najnowszych cykli Sajenki są głowy – celowo niezgrabne, brzydkie, „po prostu cuchnące”. Wartość takiego malarstwa polega na tym, że stwarza przestrzeń do uwolnienia emocji: „Chcę włożyć taką energię, takie pociągnięcie pędzla, jakby niepowtarzalne, którego nie da się odtworzyć oportunistycznie”. Głowy bez pejzażu są jak malarstwo ikonowe.
