Dasha Chechushkova
„Mara”, z cyklu „The Fire Book”, 2022, tkanina, 600 x 150 cm. Rezydencja artystyczna „Sweets Dreams Foundation”, Kolonia Artystyczna Nida, Litwa
Dasha pracuje w różnych podejściach i mediach – instalacjach, obiektach, performansach, malarstwie, rysunku, fotografii, wideo, hafcie, poezji. Artystka skupia się na badaniu pamięci, a także pracuje ze wspomnieniami, pomnikami, stanami liminalności, praktykami honorowania tradycji. Choć korzysta z różnych mediów, głównym i centralnym elementem, wokół którego rozwijają się projekty Dashy, jest pamiętnik-notatnik. Praktyka prowadzenia pamiętnika, będąca na pograniczu sztuki i codzienności, jest czymś, co jest dostępne niemal w każdej sytuacji.
Praca „Mara” powstała w czwartym miesiącu pełnoskalowej inwazji rosyjskiej na Ukrainę w Nida Art Colony na Litwie, w ramach rezydencji fundacji Sweet Dreams (kuratorka: Lesya Kulchytska). Jest częścią cyklu projektów „Ekorenesans”, nad którym Dasha pracuje od 2020 roku. Projekty są zorganizowane w serie tematyczne – Księga Powietrze, Księga Ziemia, Księga Woda. „Mara” jest częścią „Księgi Ogień” – pierwszego projektu od początku pełnoskalowej wojny. „Księga” zawiera serię białych prac tekstylnych, a także performans i eseje wideo. Biały kolor odgrywa w tym dziele kluczową rolę. Dasha interpretuje zarówno samą tkaninę, jak i biel metaforycznie. Tkaniny odnoszą się do obrazu ciała i cielesności, a ścieg – do połączenia doświadczeń. Biel to kolor szoku i wyzerowania, żalu i traumy. Jednocześnie jest to kolor zaginionych, nienazwanych, nieprzejawionych, niezidentyfikowanych, kolor tych, o których się nie mówi, kolor ofiar. „Mara” ma kilka poziomów odczytania. Ta monumentalna suknia, nawiązująca również do obrazu śmierci, symbolizuje nocny lęk wywołujący paraliż senny. Pojawia się w chwilach relaksu i spokoju, przypominając/ostrzegając przed narastającym niebezpieczeństwem i nieszczęściem. Dzieło powstało w Nidzie na Litwie i jednocześnie nawiązuje do wizerunku olbrzymki-zbawicielki z lokalnej legendy. W 2022 roku „Mara” była kierowana do zagranicznej publiczności jako przypomnienie i ostrzeżenie. Dasha twierdzi, że od tego czasu jej główne przesłanie pozostało niezmienne.
