Kateryna Aliinyk

„Ciężarne oczy”, 2025, olej na płótnie, 164 x 212 cm. Dzięki uprzejmości artystki i Galerii Jednostka. Praca powstała przy wsparciu Werkleitz dla festiwalu Planetarische Bauern (Planetary Peasants)
„Niebo nie zawsze może być błękitne”, 2024, olej na płótnie, 220 x 175 cm. Dzięki uprzejmości artystki i Galerii Jednostka. Praca powstała przy wsparciu Werkleitz dla festiwalu Planetarische Bauern (Planetary Peasants)

Głównymi mediami artystki są malarstwo i tekst. Centralnym tematem, który Kateryna zgłębia, jest krajobraz dotknięty wojną i okupacją, postrzegany poprzez obrazy natury w nieantropocentrycznym ujęciu. Dzieciństwo spędziła w Ługańsku, od 2014 roku okupowanym przez wojska rosyjskie. Specyficzny krajobraz tego regionu, bardzo odmienny od krajobrazów innych części Ukrainy, jest głównym bohaterem prac Kateryny, ponieważ artystka interpretuje „krajobraz nie jako tło, ale jako działanie”. Ta zmiana znaczeń w jej podejściu do krajobrazu była początkiem jej praktyki artystycznej. Krajobrazy Kateryny nie są konkretnymi miejscami, lecz zostały utkane ze wspomnień, pojedynczych obrazów z pamięci i fotografii w taki sposób, aby stworzyć poczucie pewnych rzeczy i miejsc, wsi, regionu.

Kateryna poszukuje różnych sposobów, aby mówić o obecności wojny, przemocy i związanej z nimi katastrofie poprzez obrazy natury, w szczególności poprzez temat obfitości i nadmiaru. Groza, która przeniknęła do miejsc, gdzie nie jest widoczna, objawia się na poziomie fundamentalnego nieporządku świata, który odciska piętno również na naszym postrzeganiu natury. Zastanawiając się nad tym, co nas przeraża w naturze, co postrzegamy jako straszne, Kateryna zwraca się ku obrazowi owadów rojących się niczym chmury nad ziemią. Celowo umieszcza we wspólnej przestrzeni obrazu „Niebiosa nie zawsze mogą być niebieskie” skupiska owadów, które w naturze zamieszkują różne środowiska. Podobną technikę przesycenia artystka stosuje w dziele „Ciężarne oczy” – umieszcza w jednej przestrzeni ptaki, które nigdy nie spotykają się w naturze. Ich spojrzenie metaforycznie ukazuje „spojrzenie” natury, która patrzy na nas. Kateryna mówi w ten sposób o przemocy, która przekroczyła zwyczajne granice ludzkiego świata i spowodowała całkowite zburzenie podstaw, naruszenie globalnego porządku, który istnieje w naturze i który wydawał się niezależny od człowieka i wieczny.