Natalia Lisova
„Obojętna przestrzeń”, 2022, olej na płótnie, 40 x 40 cm
„Obojętna przestrzeń”, 2024, olej na płótnie, 30 x 40 cm
„Cicha przestrzeń”, 2024, olej na płótnie, 90 x 110 cm
„Cicha przestrzeń”, 2024, olej na płótnie, 100 x 100 cm
„Cicha przestrzeń”, 2024, olej na płótnie, 70 x 100 cm
„Cicha przestrzeń ”, 2024, olej na płótnie, 40 x 50 cm
„Cicha przestrzeń”, 2024, olej na płótnie, 40 x 50 cm
„Cicha przestrzeń”, 2025, olej na płótnie, 40 x 50 cm
Natalia jest artystką, krytyczką sztuki, badaczką ukraińskiej sztuki ziemi. Zajmuje się sztuką ziemi, performansem, instalacją, a także malarstwem. Bada obecność artysty w performansie i granice performansu, psychologię percepcji widza, formę czasu i przestrzeni, jakie praktyka artystyczna nadaje tym wymiarom. Obserwacja, interakcja, uzupełnienie i utrwalanie otoczenia to metody, którymi posługuje się artystka. Wszystkie prace Natalii w taki czy inny sposób odnoszą się do krajobrazu.
Po pełnoskalowej inwazji w twórczości Natalii Lisovej pojawił się kolejny wątek – czarno-białe malarstwo olejne. Wyrosło ono z szybkich szkiców pastelowych, których celem była rejestracja stanu wywołanego przez doświadczaną rzeczywistość. Wraz z wybuchem wojny format dziennika, jako sposobu utrwalenia i świadectwa, stał się formą ekspresji dla wielu ukraińskich artystów. Monochromatyczne malarstwo Natalii ma swoje korzenie w tej praktyce, ale rozwija się w formę samowystarczalnego dzieła z fabułą, a raczej stanem, przekazywanym poprzez obraz, w którym da się domyślić faktycznie widziane. Wraz z wybuchem wojny Natalia zaczęła szkicować ludzi przeczekujących zagrożenie w schronach. Z szacunku dla ich sytuacji, by nie dało się rozpoznać konkretnych osób, artystka używała pasteli, które można było zacieniować – dawały one jedynie ogólny obraz i pomagały uchwycić emocje i stan. Później pojawiły się inne motywy – miejsca, które boisz się stracić, do których nie wiadomo, czy kiedykolwiek się wróci. Utrwalenie tych fragmentów przestrzeni – bliskich, które chce się zachować – umożliwiło artystce uchwycenie własnego doświadczenia emocjonalnego wywołanego tym, co zobaczyła, a następnie – z czasem – powrót do niego poprzez zarejestrowany obraz. Z materii rzeczywistości Natalia wyodrębnia fragmenty, które przypominają o przeszłości – jest to ważne, ponieważ kształtuje przyszłość. Aby stworzyć obraz przyszłości, potrzebny jest fundament, którym są emocje artystki. Czarno-biała gama barw monochromatycznych obrazów skupia i koncentruje te emocje, ogniskuje je na pewnym punkcie wspomnieniu, do którego przywiązuje się wyobraźnia.
