Sana Shahmuradova Tanska
„Duchy pól”, 2023, olej na płótnie, 140 x 130 cm. Dzięki uprzejmości artystki i Gunia Nowik Gallery
„Kostium kamuflażowy”, 2023, olej na płótnie, 85.6 x 61 cm. Dzięki uprzejmości artystki i Gunia Nowik Gallery
„Koszmar niemożności wpłynięcia na Morze Czarne”, 2023, olej na płótnie, 144 x 139 cm. Dzięki uprzejmości artystki i Gunia Nowik Gallery
Obrazy na malarskich płótnach i rysunkach Sany krążą wokół dialogu z doświadczeniami poprzednich pokoleń. Motyw, fabuła czy idea, którymi się zajmuje, zawsze są w jakiś sposób powiązane z próbą zrozumienia traumatycznej przeszłości jej rodziny. Poprzez aspekt osobisty Sana zastanawia się także nad doświadczeniem kraju oraz własnym miejscem w nim, ponieważ historia traumy nigdy się nie kończy.
Opisując swoje odczucia dotyczące własnej pozycji i praktyki artystycznej, Sana odwołuje się do metafory otchłani, użytej przez ukraińskiego poetę dysydenta Wasyla Stusa, który zmarł w 1985 roku w rosyjskim więzieniu. Pod naszymi stopami zawsze jest otchłań, a nasze wysiłki ciągle zmierzają do jej wypełnienia, budowania lądu pod nogami. Sana powraca do tej idei bezpośrednio lub metaforycznie. Pełnoskalowa wojna postawiła pytanie, dlaczego tak wiele nie zostało zrobione, zauważone lub przepracowane w naszej przeszłości. Rozważając nad doświadczeniami swojej rodziny – ojca Azerbejdżanina z Karabachu, trzy pokolenia uchodźców w jego rodzinie, lęk babci przed przeszłością i pragnienie dziadka, by podzielić się przemilczanymi historiami – artystka projektuje te traumatyczne historie na własne doświadczenia i doświadczenia kraju, starając się opowiedzieć i przepracować ten ból w swojej praktyce artystycznej.
Na poziomie języka artystycznego, emocjonalna siła nasyconego pigmentu i dynamika tworzonych przez nią form są dla Sany niezwykle ważne: „Zawsze staram się dostrzec ruch i go utrwalić”. Postacie w jej pracach są umownym określeniem doświadczeń i konkretnych losów: „To doświadczenia poprzednich pokoleń, z którymi prowadzimy bezpośredni dialog i które wciąż rozszyfrowujemy”. W ciągu ostatnich dwóch lat w pracach Sany pojawił się ton nieustannego przeczucia apokalipsy. Jednak w swojej praktyce realizuje pragnienie łączenia pokoleń, wiary w duchy, które są zawsze z nami i odwoływania się do tego doświadczenia, redefiniując własną podmiotowość.
