Vasylyna Buryanyk
„Moje kostiumy (do noszenia na terenie ludobójstwa (1) i poza nim (2))”, 2024, poliester, papier, metal, technika własna, 2 x 57 x 91 cm
Vasylyna pracuje z tkaninami: wykorzystuje głównie przezroczyste tkaniny poliestrowe (wyprodukowane z ropy naftowej), tworząc trójwymiarowe obiekty i panneau w autorskiej technice. Swoją praktykę artystyczną postrzega jako studium, którego głównym tematem są problemy środowiskowe i społeczne. Po pełnoskalowej inwazji tematy prac artystki są jeszcze bardziej związane z różnymi aspektami wojny – uchodźstwem, pamięcią, traumą, solidarnością i odpowiedzialnością, wpływem wojny na świat przyrody. Dla Vasylyny tekstylia są przestrzenią, w której swobodnie eksperymentuje z fizycznymi i chemicznymi właściwościami tkanin, wykorzystując wodę, powietrze, związki chemiczne, procesy fizyczne i chemiczne – utlenianie, pigmentację, krystalizację, elektryzację, wpływ światła i ruchu powietrza. W jej praktyce procesy te przekształcają się w środki, za pomocą których Vasylyna konstruuje swój przekaz artystyczny, osiągając szczególną ekspresję wizualną i rozszerzając możliwości pracy z tkaniną jako medium.
Projekt „Moje kostiumy” (do noszenia w strefie ludobójstwa (1) i poza nią (2)” opiera się na osobistych doświadczeniach artystki – zmianach w życiu codziennym spowodowanych pełnoskalową wojną, jak są one odczuwalne w Ukrainie i poza nią. Żyjąc po 2022 roku czasami w Ukrainie, czasami za granicą, Vasylyna dzieli się swoim doświadczeniem przebywania w zasadniczo różnych światach, których różnice są uderzające, a czasami bolesne. A próby wyjaśnienia tych różnic osobie spoza Ukrainy są czasami odbierane jako przesadnie emocjonalne, a nawet absurdalne. Grając na tym egzystencjalnym kontraście w swoim projekcie, Vasylyna z gorzką ironią zaprasza widza do symbolicznego przymierzenia jej własnego doświadczenia, aby choć trochę przybliżyć te różne światy i dojść do porozumienia.
