Pawlak, Włodzimierz

Ur. 1957, Korytów k. Żyrardowa; mieszka w Korytowie k/Warszawy.

Malarz, performer, poeta i teoretyk sztuki, były pedagog. Studia w l. 1980-1985 w Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie, dyplom w prac. prof. Rajmunda Ziemskiego. Od 1982 członek formacji artystycznej Gruppa, działającej w nurcie ekspresji zw. malarstwem dzikich. Współredaktor pisma Oj dobrze już, w którym zamieszczał wiersze, manifesty, teksty odczytów. Wspólnie z Gruppą uczestniczył w niezależnym ruchu artystycznym l. 80., reagującym na uwikłania społeczne i polityczne czasu stanu wojennego. Stosował komentarz o bezpośredniej metaforyce (cykl Świnie (1983), czy symbolicznych przetworzeniach pięcioramiennej gwiazdy: Czerwony autobus rusza w drogę dookoła świata, Droga z piekła do piekła (1984). W cyklu Obrazy zamalowane (1985), odwoływał się do solidarności z anonimowymi „malarzami” politycznych napisów na murach, a także do motywu zamalowanych politycznych haseł (Nie mówię, nie widzę, nie słyszę, Skąd przychodzimy, kim jesteśmy, dokąd idziemy, Łamanie szklanych rurek). Zmiana formy wypowiedzi nastąpiła w cyklu Tablice dydaktyczne (1987-1988), w których płaszczyzny obrazów zapełniają graficzne siatki ideogramów, wykresów, map, znaków symbolizujących wiedzę i kulturę (W kręgu kultury europejskiej, Słownik terminologiczny sztuk pięknych). Następny okres otwierały niefiguratywne Dzienniki (od 1989 do dziś). Równolegle powstają serie kolaży pod tym samym tytułem, składane z tubek zużytej farby, zestruganych ołówków, biletów, rachunków, pudełek po zapałkach, pocztówek itp. W początkach  l. 90. powstała też seria obrazów o bieli, następnie rozszerzona  o inne kolory. W połowie 1991, w grupie obrazów związanych tematycznie z postacią Władysława Strzemińskiego (W. Strzemiński i K. Malewicz, Alfabet Strzemińskiego, Dlaczego Katarzyna Kobro…) artysta podjął dialog z historią awangardy polskiej.
[opr.: J.M.]