Pruszkowski, Krzysztof

Ur. 1943; Kazimierz Dolny; mieszka i tworzy w Kazimierzu Dolnym i w Paryżu.

Artysta zajmuje się fotografią  i teorią obrazu w ujęciu konceptualnym. Studiował na Wydziale Architektury Politechniki Warszawskiej w l. 1960-1965. Jest członkiem Związku Polskich Artystów Fotografików. W pocz. l 70. XX w. publikował swoje fotografie w Paryżu. Tworzył cykle  w kontekście socjologiczno-politycznym. Pierwszy z nich, zatytułowany Barierka (1977) podnosił problem manipulacji przestrzenią społeczną miasta, a Alexander de Paris (1978) był konceptualizującym sygnałem egzystencjalnym sensu ludzkiego istnienia, podmiotowości bezdomnego, jego anonimowej obecności i śladu nieobecności w rozwiniętych cywilizacjach współczesnego świata. Następnie, artystę zainteresowało zagadnienie wielości przestrzeni i czasu w obrazie (zauważył analogię między syntezą portretowania u Cobruna w pocz. XX w. i poszukiwaniem syntezy w malarstwie renesansowym Leonarda da Vinci). Doprowadził do doskonałości tę autorską metodę, rozwijaną od 1984, którą nazwał Fotosyntezą – czyli metodą polegającą na wielokrotnej ekspozycji obrazów na jednej klatce filmu fotograficznego. Dzieła z obszaru Fotosyntezy to m.in.: Pasażerowie I klasy metra w Paryżu oraz KMK – Konstrukcja Materializacji Konceptu (1991-1992), która podjęła dyskurs z fotograficznymi pracami Becherów, będącymi chłodną i zarazem dumną rejestracją XX wiecznej niemieckiej architektury przemysłowej. Dla artysty, Fotosynteza stała się praktyką twórczą, w wyniku której realizowane były kolejne cykle odnoszące się do pejzaży miast (Warszawa. Fotosynteza 1990), dziedzictwa kulturowego (Fotologia. Egipt – światło i fotosynteza), życia prywatnego (W oczekiwaniu na Ludwika 1987).  Grozę i dramat światowego terroru zawarł artysta w serii fotografii Lecture. Jest autorem koncepcji fotografii „fotosyntetycznej”, prezentuje postawę, według której sztuka nie tworzy rzeczy, lecz idee.
[opr.: J.M.]