Hasior, Władysław

Ur. 1928, Nowy Sącz; zm. 1999, Kraków.

Rzeźbiarz, scenograf, autor asamblażu, akcji i obiektów, sztandarów i plenerowych procesji artystycznych. W l. 1947-1952 nauka w Państwowym Liceum Technik Plastycznych
w Zakopanem pod kierunkiem prof. Antoniego Kenara, a następnie w 1952-1958 studia w Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie pod kierunkiem prof. Mariana Wnuka oraz w 1959 stypendium w pracowni Ossipa Zadkine’a w Paryżu. W 1957 osiadł w Zakopanem. Wystawiał od 1957, a debiut jego wystawy indywidualnej odbył się w 1961 w Galerii Salon (w Teatrze Żydowskim) w Warszawie prowadzonej przez Marka Oberländera, jednego z pomysłodawców Arsenału (1955). W l. 1967-1970 pełnił funkcję prezesa okręgu zakopiańskiego ZPAP. Od 1969 odbywał liczne podróże artystyczne, w tym do Szwecji, Norwegii, Danii, Belgii, Francji, Włoch, Austrii, Niemiec, Urugwaju, Argentyny, Hiszpanii, Portugalii; wystawiał również w Paryżu, Londynie, Rzymie, Edynburgu, Bukareszcie, Moskwie. W 1965 udział w VIII Biennale w Sao Paulo, w 1971 w XI Biennale w Sao Paulo, w 1969 w I Międzynarodowym Biennale Rzeźby Plenerowej w Montevideo, w 1970 w Pawilonie Polskim 35 Biennale w Wenecji. Pierwsza wystawa indywidualna prac artysty w BWA w Lublinie odbyła się w 1966. Autor i realizator rzeźb plenerowych (pomników): Ratownikom górskim (Zakopane) 1959, Pamięci rozstrzelanych Partyzantów (Praga, Zakopane-Kuźnice) 1964, Organy (przełęcz Snozka k. Czorsztyna) 1966, Płomienna Golgota (k. Kopenhagi, Dania) 1972, Rydwan Słoneczny (Sodertalje, Szwecja) 1972, Ogniste Ptaki (Zamek Książąt Pomorskich w Szczecinie) 1975, Płomienne Ptaki (Koszalin) 1977. W jego twórczości czytelna jest synteza wątków i kierunków sztuki nowoczesnej XX w.: surrealizmu, nurtu abstrakcyjnego, nowego realizmu, współbrzmiących z elementami ludowego rzemiosła.
[opr.: J.M.]