Dwurnik, Edward

Ur. 1943, Radzymin pod Warszawą; zm. 2018, Warszawa.

Malarz, rysownik, grafik, rzeźbiarz. W latach 1963 – 1970 studiował na Wydziale Malarstwa Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie, gdzie uzyskał dyplom w pracowni prof. Eugeniusza Eibischa. Twórczość Dwurnika była mocno osadzona w realiach najnowszej historii polskiej. Prace z lat 80. XX wieku, zazwyczaj o groteskowym wyrazie, pełne są odniesień do ówczesnej ikonosfery z całym jej religijnym, politycznym i martyrologicznym kontekstem. Wpływ na kształtowanie charakteru sztuki artysty miały strategie sztuki lat 70. XX wieku,  jak np.: rejestracja, zapis i dokumentacja, a także obejrzana w 1965 wystawa Nikifora w warszawskiej Zachęcie. Dzięki tym impulsom, artysta bardzo wcześnie wypracował własną manierę malarską, operując groteską, mnożeniem szczegółów przedstawienia oraz komiksowym sposobem narracji. Jego sztuka przesycona jest zarówno treściami społecznymi,  jak symboliką historyczno-narodową. Malarz poświęcał uwagę opowieściom, które toczyły się na tle scen pochodzących z różnych polskich miasteczek. Zapoczątkowały je cykle, które malował w latach 60. XX wieku, zatytułowane Podróże autostopem, a następnie Gipsowy plener, powstały w latach 70. XX w. Po 2000 roku, jego obrazy przybrały formę kompozycji oscylujących między ekspresją, a wizualizacjami popartowskimi.
[opr.: J.M.]