Wojciechowski, Krzysztof

Ur. 1947, Warszawa; zm. 2020, Warszawa.

Artysta tworzył w obszarze fotografii, zajmował się czarno-białą, tzw. czystą fotografią, autor foto-obiektów i foto-instalacji, a także video, tekstów, kurator wystaw. Studiował fizykę w Uniwersytecie Warszawskim. Twórczość fotograficzną rozpoczął w latach 60. XX w. W latach 70. związany był ze środowiskiem warszawskiego klubu i Galerii Remont (prowadzonej przez Henryka Gajewskiego, przy współpracy Andrzeja Jórczaka), w której dominowały wypowiedzi i postawy o charakterze eksperymentalnym, praktykowane przez artystów neoawangardy nurtu konceptualizującego. Znamienne dla rozumienia sztuki Krzysztofa Wojciechowskiego jest to, że zwykł określać się mianem „konceptualisty lirycznego”. Fotograf współpracował także z Galerią Znak w Białymstoku, prowadzoną przez Janusza Szczuckiego. Od 1975 był członkiem Związku Polskich Artystów Fotografików. Najważniejsze pokazy i wystawy fotograficzne zrealizował w Małej Galerii ZPAF w Warszawie, z którą ściśle współpracował od  lat 90. XX wieku. Autor cyklów fotografii czarno-białej. W latach 80. dominowały cykle: Przechodzień (1981) wystawiany w Małej Galerii ZPAF w Warszawie i Galerii GN w Gdańsku, a następnie Przechodzień c.d. (1989) w Małej Galerii ZPAF w Warszawie i Fotograficka vystavni sin Jana Krizeneckeho w Pradze w Czechosłowacji (1990) oraz cykl Zabawy dziecięce (1984) prezentowany w: Galerii BWA Lublin, Galerii ZPAF w Gdańsku, ZPAF w Warszawie (1987), Domu Kultury „Metro” Praha w Czechosłowacji (1987), BWA w Białystoku (1988). Fotografie pt. Amanda Lear, Rakiety oraz Malowanie ciała, będące w kolekcji sztuki Galerii Labirynt w Lublinie, pochodzą z cyklu fotograficznego Zabawy dziecięce. Kolejnymi cyklami były, m.in.: Parabolae (1996) i Musica Muta, które charakteryzują minimalistyczny nurt w jego twórczości. Na cykl Musica Muta, składały się serie czarno-białych fotografii z koncertów Jazz Jambore z lat 60. XX wieku oraz z makro-obrazowych ujęć czarnych płyt winylowych. Cykle: Barwy walki. Pewna kolekcja krawatów (1996), czy Opowieści lewantyńskie (2002), sytuują twórczość artysty w perspektywie fotografii quasi-publicystycznej, w której stosował technikę fotomontażu i komputerowych technik przetwarzania obrazu. Dla artysty ważna była refleksja w aspekcie sytuacji (zmian) politycznych – Streszczenie (video, 2007). W 2012, w galerii Wydziału Nowych Mediów Państwowej Wyższej Szkoły Filmowej Telewizyjnej i Teatralnej w Łodzi odbyła się wystawa o charakterze retrospektywnym, grupująca większość cykli, z wystaw: Czas Ujawniony, Obrazy Ujawnione (CSW Warszawa i Galeria Rempex 2010) oraz sztuki konceptualnej (Łódź 2009; Berlin, Gorzów Wielkopolski 2011), oraz Trivia (2010) – cykl prezentowany podczas wystawy When I’m Sixty-Four (2011), poświęconej twórczości Krzysztofa Wojciechowskiego i Zygmunta Rytki. Cykle p.t. Kolekcje samurajskie, stały się treścią ostatniej wystawy fotografii Krzysztofa Wojciechowskiego, zorganizowanej przez Henryka Kusia i Wiktora Nowotkę w Starej Galerii ZPAF w Warszawie w 2019, na okoliczność jubileuszu 50-lecia twórczości artysty.
[opr.: J.M.]